Hypes: ben ik de enige die niet dweept met Marie Kondo?

Bron foto: Pixabay

De loomhype

Hypes, ze komen en ze gaan. Herinneren jullie je nog die rage van de loombandjes? Uren kon mijn dochter zich ermee amuseren, en ze kon niet genoeg verschillende kleuren, accessoires en en andere prullaria verzamelen die met haar nieuwe hobby te maken hadden. Toegeven: ze maakte prachtige en ingewikkelde figuurtjes met die elastiekjes. Ik doe het haar niet na, gesteld dat ik dat al zou willen.
Maar hoe zit het op dit moment met het ‘loomen’ ten huize Blabla? Ik denk dat jullie het antwoord al wel kunnen raden, nietwaar? Juist ja, de loombandjes worden hier door niemand nog bekeken, laat staan dat er nog mee geloomd (of hoe zeg je dat?) wordt. De afgewerkte figuurtjes zitten in een plastieken doos die ergens achteraan in een kast staat stof te vangen. De ongebruikte loombandjes – netjes per kleur gesorteerd in verdeeldozen – staan eveneens plaats in te nemen in diezelfde kast.

Marie Kondo

Wat zou er nu volgens Marie Kondo met die dozen ongebruikte spullen moeten gebeuren?

Het is al even geleden dat ik het boek ‘Opgeruimd’ van Marie Kondo heb gelezen. Ik moet trouwens bekennen dat ik het zelfs niet helemaal heb uitgelezen. Volgens wat ik uit het boek heb begrepen (sla me niet dood als ik het verkeerd interpreteer) moeten spullen waar je niet echt blij van wordt verdwijnen. Ze zijn toch maar een ballast in je leven en maken het moeilijk, zoniet onmogelijk om in een opgeruimd minimalistisch huis te wonen.
Ik moet Marie Kondo hierin gelijk geven. Ik word absoluut niet blij van die loombandjes (het milieu wordt er volgens mij zelfs nog minder blij van). Mijn dochter daarentegen wilt – je raadt het al – uiteraard geen afscheid nemen van haar dierbare plastic rotzooi.
Over het laten verdwijnen van spullen waar  herinneringen aan vast zitten, schrijft onze goede vriendin Kondo natuurlijk ook. Ikzelf heb daar niet echt heel veel moeite mee, maar dit ligt bij mijn dochter toch heel wat gevoeliger. Ze is dan ook nog maar dertien natuurlijk… Marie zegt in haar boek dat je moet afblijven van de spullen van je huisgenoten. Ze zullen zelf op een gegeven moment wel het licht zien als je maar het goede voorbeeld geeft. Mijn kinderen hebben het licht in ieder geval nog niet gezien. Maar we blijven hopen. Feit blijft dat ik constant mijn eigen overbodige spullen – waar ik niet blij van word haha – laat verdwijnen, maar dat het huis toch constant dichtslibt door de sullen van mijn huisgenoten. Met andere woorden: ik zit in andermans rommel.

Heb ik je niet goed begrepen, Marie?

Marie, lieve vriendin, heb ik je boek niet goed begrepen? Waarom loopt het mis? Waarom woon ik nog steeds niet in een mooi strak huis waar alle muren wit zijn (zonder vetvingers van de kleinste) en waar alleen een goed uitgekozen bos bloemen op de salontafel prijkt (in plaats van crappy plastieken autootjes van de Action, afgebroken wasco’s en kruimels van de kinderen die weer stiekem in de zetel hebben zitten eten).
Gaat het misschien lukken als de kinderen ooit het huis uit zijn, Marie? Maar daar zit ik ook niet op te wachten eigenlijk. Ik kan ze vaak achter het behang plakken, maar toch ben ik wel gehecht aan mijn bloedjes. Heel erg gehecht zelfs. Ik heb nog geen zin in een leeg nest, zelfs niet als ik dan eindelijk eens een nette woonkamer zal hebben.

Opvouwen volgens de KonMarie Methode

Neem het me niet kwalijk alstublieft Marie, maar ik heb nog iets niet zo goed begrepen uit je boek, vrees ik. Het gaat over het opvouwen van kledij. Alles moet volgens een bepaalde manier worden opgeplooid heb ik begrepen, en vervolgens verticaal worden opgeborgen. Ik heb dat geprobeerd – eerlijk waar – maar ik ben al blij als ik mijn kleren op de normale manier een beetje fatsoenlijk in de kast krijg gelegd. Er staan ook nergens foto’s in je boek met afbeeldingen, en laat ik nu net visueel zijn ingesteld. Ik begrijp het niet helemaal Marie, maar dat zal ongetwijfeld wel aan mezelf liggen. Voel je vooral niet aangevallen.

Dromen van een huis zonder rommel

Een huis zonder rommel, ooit zal het me lukken! Daar blijf ik in geloven, want ik zie er de voordelen echt wel van in. Alleen weet ik niet of het volgens de KonMarie methode gaat zijn.
Toch wil ik je bedanken Marie, je hebt een beweging in gang gezet over heel de wereld. Mensen zijn meer gaan nadenken over hun manier van consumeren en spullen verzamelen, en daar kan ons allerliefste Moedertje Aarde alleen maar wel bij varen.

Wat vinden jullie van de hype rond Marie Kondo?

It's only fair to share...Share on FacebookPin on PinterestShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedInEmail this to someone

16 gedachten over “Hypes: ben ik de enige die niet dweept met Marie Kondo?”

  1. Daar droom ik nu ook van een huis dat blinkt, opgeruimd, ….. en dat je huisgenoten ook uiteindelijk beginnen opruimen daar merk ik niks van hier. Als ik echt opruim en poets zeggen mijn kinderen ” ze krijgt/ heeft weer last van haar ziekte”

    1. Je bent de allereerste die reageert op mijn blog! Dankjewel!! Ik maak een vreugdedansje (zie je het voor je?)
      Hihi, dat zeggen ze hier ook (van die ziekte). Ik ben meestal slecht gezind als ik weer de rommel moet opruimen en dan zeggen ze: ‘ze is weer aan het zagen’.

  2. Ik heb mijzelf de afgelopen jaren juist geleerd om rommel in huis als leven te zien. De dag dat het hier blinkend en Instagram-waardig is, woont er bijna niemand meer.
    Opruimen vind ik nog belangrijker dan schoonmaken, maar er wordt hier geleefd.
    Mijn zonen ruimen hun spullen alleen op als ik het zeg, maar ik blijf hoopvol.

    1. Ja, hoopvol probeer ik ook te blijven. Ik vind opruimen trouwens lastiger dan poetsen. Poetsen doe ik eigenlijk liever, maar voor je kan poetsen moet je opruimen… In een huis moet inderdaad geleefd worden, en in zo een cleane witte woonkamer zou ik me ook niet thuisvoelen denk ik.

  3. Ik heb haar boek eens meegenomen uit de bibliotheek en vond het een beetje zweverig. En ik heb best spullen waar ik niet blij van wordt maar die ik toch niet wegdoe. Een boormachine bijvoorbeeld of mijn apparaatje voor elektronisch bankieren.
    Ik probeer vooral om weinig spullen te kopen en zo langzaam aan minder rommel in huis te krijgen.
    Een te ordelijk huis komt bij mij trouwens altijd wat saai over 😉

    1. Ja, dat vind ik dus ook: je kan toch niet van alles blij worden. Een boormachine is nuttig, maar blij word je er inderdaad niet van.
      Dat zweverige van het boek en dat je spullen moet bedanken ‘voor hun bewezen diensten’ als je ze wegdoet vind ik ook vrij onnozel. Of dat ‘ je sokken moet uitrusten na een lange dag’ … raar vind ik dat.

  4. Haha, ja die Marie… Ik heb het boek zeker niet gelezen en dat ben ik ook zeker niet van plan maar ik heb er natuurlijk wel overal over gehoord en gelezen en het heeft mij wel een keer geïnspireerd om mijn kledingkast een keer uit te mesten. En dat lukte goed ook moet ik eerlijk toegeven. Ik werd van een heleboek kledingstukken helemaal niet meer blij en vroeg mij ook steeds af of ik het ooit nog zou dragen (lees: passen, ahum…). Nee? Weg ermee! Dus dat hielp wel even en het zinnetje word ik hier nog blij van spookt nog regelmatig door mijn hoofd als ik weer eens wat rommel aanschouw. Soms neem ik dan actie maar vaker ook niet, hahaha.

  5. Toen we bijna drie jaar geleden ons huis te koop zetten, had ik een heleboel weggedaan. Het was echt rigoreus. Ook spullen van mijn kinderen (met hun toestemming). Zo was het huis leger en dat was beter voor de verkoop. Al vond zelfs de fotograaf het aan de lege kant 🙂
    We kochten geen kleiner huis, maar juist een groter. Achteraf heb ik van sommige dingen spijt dat ik ze weggedaan heb (boeken, elpees).
    Ik heb niks met Marie Kondo. Het klinkt me als teveel regels (ik ben geen mens voor regels) en al helemaal van die rare regels als de was verticaal in de kast leggen. Veel te veel gehannes. Ik probeer niet teveel zooi mijn huis weer in te krijgen en dat lukt best aardig. Met kleding ben ik ook voorzichtiger geworden met wegdoen. Vorig jaar had ik spijt dat ik te grote kleding had weg gedaan en daarna viel ik heel gemakkelijk weer zes kilo af. Ik jojo ongeveer zes kilo. Al jaren en de regelmaat is niet duidelijk. Meestal ben ik in de winter iets zwaarder. Nu ook niet.

    1. Dat je in de winter wat zwaarder bent is wel normaal denk ik. Ik ben tegenwoordig jammer genoeg heel het jaar door zwaarder 😉
      Ik vind dat vertikaal opbergen zoals Marie Kondo het voorschrijft ook maar niets en inderdaad… veel te veel regeltjes. Daar houd ik ook niet van.

  6. Het huishouden ben ik enorm interessant gaan vinden. Ik heb er enorm veel werk op gehad om het te krijgen waar ik en mijn gezin een beetje gelukkig van worden.
    Veel minder van alles. Veel minder spullen in ieder geval. Minder wegwerp. Vaker tweedehands ipv nieuw. Ik heb geleerd dat je heel veel over jezelf kun leren als je je huis gaat opruimen.
    Marie Kondo heb ik niet gelezen. Ze leek me nogal rigoureus.
    Ik gooi trouwens wel spullen van mijn kinderen weg. Ik zet heg eerst weg en als er dan na een tijd nog niet naar gevraagd wordt doe ik het weg. Dan kunnen knutselwerkjes zijn, maar ook knuffels of boeken. Niet in grote getale, maar ik heb gemerkt dat het goed is als ik de spullen van mijn kinderen binnen de perken hou. Daarin moeten ze begeleid worden. Heg geeft hen ruimte.

    1. Ik heb inderdaad ook gemerkt dat kinderen niet meer spelen als ze teveel speelgoed en spullen om zich heen hebben. Ze zien dan blijkbaar het bos door de bomen niet meer. Ik heb ook al dingen (zelfs achter de rug) van mijn kinderen laten ‘verdwijnen’ en bijna nooit hebben ze er iets van gemerkt. Integendeel, ze lijken dan meer te genieten van de rust die een opgeruimde omgeving hen geeft.
      Ik hoop dat ik het huishouden ook ooit oprecht interessant ga vinden, ik vind het momenteel meer een soort van noodzakelijk kwaad. En het stopt nooit…

  7. Wees blij dat je kinderen in een gezellig huis wonen en niet in een toonzaal;)

    En hypes gaan voorbij gelukkig dus het moge duidelijk zijn ik heb niks met Marie Kondo maar ik hou wel van weggooien en opruimen en huishouden vind ik leuk.
    Iedereen is verschillend in aanleg toch ik vind bv bakken helemaal niet leuk en ik laat me door niemand opleggen/aanpraten om dat wel leuk te gaan vinden.
    Dus…

    1. Daar heb je helemaal gelijk in vind ik! Ik gooi ook best veel weg, want ik heb een hekel aan rommel. Toch heb ik een haat/liefde verhouding met opruimen en het huishouden. Het moet nu eenmaal gebeuren… en wil je niet constant opruimen moet je wel weggooien natuurlijk 😉

  8. Ik heb het boek ook gelezen nadat ik al veel eerder aan het opruimen was gegaan. Ik heb er niet veel van opgestoken want het meeste wist ik al. Met een man en 2 jongens in huis is het hier ook alles behalve altijd netjes. Maar sinds ik ben gaan ontspullen en minimalistisch gaan leven is al die zooi wel eerder opgeruimd dus hoef ik me daar geen zorgen over te maken. wekelijks komt er hier in mijn ogen nog te veel troep binnen van de huisgenoten en het meeste gaat na een tijdje de prullenbak in omdat ze er niet aan gehecht zijn. Als ze iets echt willen bewaren dan word het bewaard en daar doe ik niet moeilijk over.
    Simpel,met een snufje liefde. onlangs geplaatst…The uber frugal month challenge…hoe is het gegaan?My Profile

    1. Ik probeer net zoals jij te ontspullen en dat scheelt inderdaad heel veel in rommel. Marie Kondo is niet echt aan mij besteed, veel te veel regeltjes en veel te extreem. Een beetje rommel kan trouwens best gezellig zijn vind ik.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge