Waarom ik thuisblijfmama ben

Huisvrouw of thuisblijfmama

Ik ben thuisblijfmama. Of om het met een lelijk woord te zeggen: huisvrouw. Wat haat ik het woord ‘huisvrouw’. Het klinkt ouderwets, zelfs een beetje denigrerend vind ik, en het staat helemaal niet cool om te zeggen ‘ik ben huisvrouw’. Sommigen noemen het liever ‘huismanager’, maar ik houd het maar op thuisblijfmama of thuisblijfmoeder.

Sinds enkele jaren ben ik thuis om voor de kinderen, het huishouden en alles wat daar bij komt kijken, te zorgen. Ik heb lang gewerkt, maar op een gegeven moment was het gewoon ‘op’. Ik had genoeg van de ratrace, van het altijd maar haasten, van de afhaalmenu’s omdat er geen tijd of zin was om te koken… Ik voelde aan mijn lichaam dat ik zo niet meer mocht doorgaan… Na medische problemen kreeg ik ontslag op het werk en was ik eventjes arbeidsongeschikt. Nadien moest ik me terug inschrijven als werkzoekende. Dat deed ik ook… voor een week, zo ongeveer.

De grote beslissing

Ik had op dat moment echt geen zin om opnieuw mezelf te gaan voorbij hollen. Het roer moest om! Ik nam een drastisch besluit: ik zei ‘neen’ tegen de werkloosheidsuitkering en ik werd thuisblijfmoeder. Het was een sprong in het diepe, want ik zou nu financieel afhankelijk worden van mijn man. Het besluit dat ik nam kon ook alleen maar omdat mijn man me hierin steunt en er 100 procent achter staat. Als ik alleenstaande mama was geweest had ik deze keuze uiteraard niet kunnen maken. Ik besef ook maar al te goed dat ik me door deze beslissing kwetsbaar opstel, en dat ik later maar een heel schamel pensioen zal ontvangen. Het is een risico, ik weet het… maar leven is sowieso een risico.

Mijn man is jammer genoeg geen ‘rijke vent’, dus moest de tering naar de nering  worden gezet, dat spreekt voor zich. Maar het lukt, het lukt zelfs verrassend goed. Het is een andere manier van leven, dat zeker. Maar om nu te zeggen dat het minder kwaliteitsvol is omdat er minder geld binnenkomt? Neen, integendeel zelfs! Het is rustiger, mijn jongste zoontje hoeft nooit naar de opvang (de twee oudsten kunnen onderhand al zelf thuis geraken van school) en ik ben er (zo goed als) altijd voor de kinderen.

Ik vel geen oordeel

Ik ben dankbaar dat ik deze keuze heb kunnen maken en ik weet dat het zeker niet voor iedereen mogelijk is. Ik wil hiermee ook geen oordeel vellen over werkende moeders natuurlijk. Toen mijn twee oudsten kleiner waren heb ik altijd gewerkt, en zij zijn inmiddels opgegroeid tot min of meer normale 😉 pubers.

Het derde kind erbij maakte het -voor mij persoonlijk- heel zwaar om te blijven werken. Onze jongste zoon was heel vaak ziek in zijn baby- en peuterperiode (hij is zelfs vier maal in het ziekenhuis opgenomen in die tijd) en hij raakt veel sneller overprikkeld dan het doorsnee kind. Elke dag voor en na school nog eens naar de opvang zou voor hem nefast zijn. Dat we geen breed netwerk van familie rond ons hebben om bij te springen bij de opvang van de kinderen, heeft ook mee gespeeld in deze beslissing uiteraard. Als ik de kinderen niet van school ga halen is er niemand anders die dat in mijn plaats kan doen.

Voldoening

Toch moet ik eerlijkheidshalve bekennen dat ik soms wel wat zoek naar voldoening in het ‘thuisblijfmoederschap’. Grote kinderen geven je veel minder knuffels en dankbaarheid dan kleinere kinderen vind ik. Zeker in de pubertijd -wanneer kinderen zich meer en meer losmaken van hun ouders- is het niet altijd evident om je ‘nodig’ te voelen als mama. Maar vergis je niet, ook pubers hebben hun ouders nog enorm hard nodig (al beweren ze soms van niet). Niet om hun veters te strikken of om hen in bad te zetten natuurlijk, maar wel in de vorm van zekerheid, geborgenheid, ondersteuning en niet te vergeten toezicht. Van mijn jongste zoontje krijg ik gelukkig nog een overdaad aan knuffels, maar ik weet dat er een tijd gaat komen dat ook dit mindert of zelfs stopt…

Soms mis ik het buitenshuis werken wel een beetje. Je moet als je thuisblijfmama bent zelf voor je sociale contacten zorgen, anders gaan er heel veel dagen voorbij dat je amper buitenkomt en dat je niemand ziet buiten de mama’s aan de schoolpoort. Wekelijks probeer ik af te spreken met een aantal vriendinnen en dan drinken we koffie bij elkaar of maken we een uitstapje.

Jaloezie

Af en toe krijg ik wel eens jaloerse opmerkingen, vooral van andere vrouwen: ik werk niet en mijn kinderen zitten overdag op school, ik moet toch wel een luxe leven leiden! Ik ga niet ontkennen dat ik het nu veel makkelijker heb om alle ballen in de lucht te houden dan toen ik nog werkte. Het is effectief veel makkelijk nu, ik ga daar niet hypocriet over doen. (Als je kinderen nog niet op school zitten is het een andere zaak natuurlijk).

Het is een keuze, en ik zeur ook niet dat we geen twee keer per jaar op vakantie kunnen, dat we strak moeten budgetteren en dat we sommige dingen gewoon tweedehands kopen.

Ik ben blij dat ik bloggen als uitlaatklep heb. Het is een beetje mijn ‘venster op de buitenwereld’. Ik kan er mijn gedachten in kwijt en er zijn zelfs mensen zo gek om het te lezen 😉

Ben jij zelf ook thuisblijfmama of -papa? Laat het me weten in de reacties. Heb je een blog, laat dan gerust een linkje na en  dan kom ik graag een kijkje nemen bij jou (spammen mag vandaag!!).

Maar voor alle duidelijkheid: ook werkende mama’s en papa’s of mensen zonder kinderen zijn hier meer dan welkom!

Groetjes,

Mama BlaBla

It's only fair to share...Share on FacebookPin on PinterestShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedInEmail this to someone

24 gedachten over “Waarom ik thuisblijfmama ben”

  1. Ik ben ook een thuisblijfmama, ook een bewuste keuze. Als ik zou werken zou het halftijds zijn, maar dan ging mijn loon volledig naar opvang ( voor en naschoolse opvang, vakantieopvang,… . Dan zouden we nog moeten bijleggen. Enkele weken terug zo een gesprek gehad met mijn zus. Zij ging ervan uit dat ik nog werkloos was. Terwijl ik al een jaar of 6-7 thuisblijfmama ben. Ze ging er ook steeds van uit dat ik profiteerde van manlief en te lui om te gaan werken.

    1. Daar heb je een punt: je bent inderdaad heel veel geld kwijt voor opvang als je werkt en opvang moet betalen. Die berekening hebben wij ook eens gemaakt en we schrokken ervan. Wij waren ook veel geld kwijt aan andere dingen zoals afhaaleten enzo, omdat er geen tijd was om te koken.
      Wat jammer dat je zus zo een opmerking maakte. Veel mensen denken van mij hetzelfde (ze zeggen het achter mijn rug of in mijn gezicht). Tja, van wie profiteren we eigenlijk? Mijn man heeft nu ook een veel rustiger leven, dan toen ik nog werkte. Hij profiteert er dan ook van eigenlijk hé 😉

  2. Bij de geboorte van onze zoon (oudste van 4) gaf ik mijn ontslag om thuis te blijven. Ik werd door veel mensen gek verklaard ;). Van sommige kreeg ik ook de opmerking dat mijn man toch wel héél veel moest verdienen om dit te kunnen doen.
    Het is inderdaad de tering naar de nering zetten, maar dat lukte eigenlijk vrij goed. ’t Ligt er ook maar aan waar je tevreden mee bent.
    Bij de opmerking dat ik afhankelijk was van mijn echtgenoot, werd ik toch een beetje boos. Mijn antwoord toen: “Misschien is mijn man wel afhankelijk van mij. Moest hij opvang betalen voor 4 kinderen, iemand het huis laten poetsen, was en plas laten doen, voor eten zorgen, kinderen naar hobby en sport doen, … Ik ben er zeker van dat hij dit met zijn loon niet zou kunnen betalen!”
    In al die jaren deed ik vrijwilligerswerk en volgde allerlei cursussen.
    Na 20 jaar thuis kriebelde het en zocht ik een tijdelijke job. Ik kon 8 u/week gaan werken op het secretariaat in een dokterspraktijk, op 5 minuten fietsen van mijn huis. Gedurende de jaren kwamen er telkens enkele uren bij tot ik een volledige halftijdse job had.
    Zorgen voor een vader die naar een woonzorgcentrum moest, graag ook tijd hebben voor de kleinkinderen, vrienden rondom je die ziek worden,… hebben mij mee doen besluiten een klein jaar geleden mijn ontslag te geven.
    Ik heb mijn job gedurende die 10 jaar heel graag gedaan, maar ben blij dat ik deze stap heb genomen.
    Dus: terug de tering naar de nering, maar in de plaats heel veel tijd voor familie, vrienden, hobby… en alles thuis terug een beetje rustiger.
    En mijn pensioen? Daar denk ik zelfs niet over na. Dat zie ik daartegen dan wel.
    Leen onlangs geplaatst…Een nieuw jaar…My Profile

    1. Ik denk eerlijk gezegd ook niet teveel over mijn pensioen na. Binnen enkele jaren is de hypotheek sowieso afbetaald en dat zorgt toch ook al voor een zekere rust voor als we later met pensioen zijn. Een job met een beperkt aantal werkuren zou ik misschien ook wel zien zitten, zeker als het binnen de schooluren zou vallen, maar dat is bijna onvindbaar vrees ik. Ik heb altijd in de zorg sector gewerkt en daar vind je bijna onmogelijk zo een soort baan.
      Goed dat je blij bent met de stap die je hebt genomen om ontslag te nemen, ik heb van mijn beslissing ook nog geen spijt gehad. En wie weet wat de toekomst brengt…

  3. Net als jij was ik het gehol en gevlieg ook zo zat! Op mijn werk ging het ook echt niet lekker meer, ik heb toen ontslag genomen. Ja, een sprong in het diepe maar ik ben er ook echt elke dag nog blij om dat ik niet meer hoef. Het geeft zo veel rust. De wereld is soms wel klein en soms word ik gek van elke dag dezelfde dingen. Aan de andere kant word ik liever hier gek van, dan van een baas.
    Weer gaan werken: ik heb er wel aan gedacht. Aan de andere kant kan ik nu ook veel dingen zelf maken en zelf doen en zou ik behoorlijk wat moeten verdienen en uren moeten maken om de auto + kosten, werkkleding, opvang, meer gemaksvoedsel en zulks te betalen. Hoop wel ooit weer tijd voor eigen dingen te krijgen.

    1. Dat vind ik goed gezegd van jou: ‘Ik word liever gek van elke dag dezelfde dingen thuis, dan van een baas.’ Zo denk ik er ook over.
      En gaan werken brengt niet enkel geld op, maar het kost ook geld, zoals je terecht opmerkt.
      Die tijd voor eigen dingen komt nog wel, ze worden sneller groot dan je denkkt 😉

    1. Ik moet toegeven dat ik het ook wel een beetje als een uitdaging zie om structuur te brengen in mijn leven als thuisblijfmoeder. Mijn blog helpt me erbij om toch ‘iets voor mezelf’ te doen.

  4. Ik ben gestopt met mijn baan toen mijn oudste zoon geboren werd. Ik wilde thuisblijfmoeder zijn totdat de kinderen weer naar school zouden. In tussentijd wilde ik ook een opleiding doen. Die opleiding heb ik gedaan, maar ben nooit meer aan het werk gekomen omdat ik chronisch ziek werd. Dat vind ik best lastig. Die chronische vermoeidheid (en nog zo wat dingen) halen best een boel lol van het thuis zijn af, ik heb geen uitkering, bouw geen pensioen op en mijn man moet de financiele verantwoordelijkheid van het hebben van een baan alleen doen. Onze kinderen waren bijzonder vaak ziek toen ze klein waren en daarvoor had sowieso een van ons zijn baan voor moeten opzeggen. Mijn man heeft diverse opleidingen gedaan en promoties gemaakt. Dat kon ook doordat hij zoveel aandacht en tijd hieraan kon besteden. Ik doe het huishouden op een economische manier en dat levert ook geld op. In principe bevalt deze verdeling ons erg goed, behalve dan dat ik letterlijk aan huis gebonden ben en vaak ook nog aan de bank waar ik heel wat dagen op doorbreng.
    Ik heb geen of nauwelijks opmerkingen gehad toen ik stopte met mijn baan. In het noorden van Nederland was dat nog heel gebruikelijk en later was duidelijk dat ik ziek was. Gelukkig heb ik er ook goede periodes tussen want ik vind het heerlijk om thuis lekker om te rommelen en met manlief op stap te gaan. Lekker wandelen in bossen en natuurgebieden.

    1. Fijn dat je ook goede goede periodes hebt, want het lijkt me inderdaad niet makkelijk om chronische ziekt te zijn en steeds tegen je beperkingen aan te lopen. Ik kan me voorstellen dat dat ook extra kosten met zich meebrengt en dan is het jammer dat je geen uitkering hebt.
      Waar ik woon zijn thuisblijfmama’s eerder uitzonderlijk. Ik word dan ook vaak meewarig bekeken als ik zeg dat ik niet werk.

  5. Ik ben een halftijdse thuisblijfmama 😉
    Ik werk in het onderwijs en doe daar 11+1 uur.
    Dat is net genoeg om ook nog de kinderen vaak van school te halen, voorleesmama te zijn en niet alles te moeten missen…

    Ik heb het allemaal gedaan: voltijds gewerkt met 2 kinderen en zwanger, thuisblijfmama van 3 voor 1,5 jaar en nu dus halftijds…

    Ik ben ook dankbaar dat ik dat kon/kan.
    Ilse van Kreanimo onlangs geplaatst…Fotokader DIY voor feestje: Crea-cross 4My Profile

    1. Fijn dat je een mooi evenwicht hebt gevonden tussen werk en gezin. Ik heb ook lang halftime en drie/vierde gewerkt, maar dat was moeilijk combineerbaar met mij gezin omdat ik vaak pas laat thuis was en mijn man erg lange dagen maakte.

  6. Ik ben 8 jaar thuisblijfmoeder geweest en vond het heerlijk. Het kon bij ons financieel ook, alhoewel we zeker wel zuiniger aan leefden. Maar daar is helemaal niks mee. Ik vond het een geweldige tijd. Sinds dik 2 jaar werk ik drie ochtenden in de week bij mijn man in het bedrijf. Ik was er wel weer aan toe en onze zoon zit toch tot 15.00 uur op school dus kon het ook makkelijk. ´s Morgens gaan zoon (10) en ik samen de deur uit, hij fietst naar school en ik ga met de hond wandelen. Daarna vertrek ik op mijn werkdagen naar kantoor. Ik ben altijd weer thuis als mijn zoon uit school komt.
    Jojo onlangs geplaatst…LoslatenMy Profile

    1. Zoals jij binnen de schooluren werken zou ik ook nog wel zien zitten. Jammer genoeg zijn er zo maar weinig jobs te vinden, zeker in de sociale sector, waar ik altijd in gewerkt heb. Fijn dat je een mooi evenwicht gevonden hebt tussen werk en gezin.

  7. ik werk halftijds in de zorg en ik moet zeggen de baan kost me veel tijd die ik bij mijn kinderen wil doorbrengen. alsook de bijscholingen die je verplicht moet volgen en vergaderingen en soms breekt het mij . ook mijn kinderen vragen nu om mama thuis te zijn maar nu gaat het nog niet

  8. Ik ben geen thuisblijfmoeder maar ik ben wel thuis omdat ik “boventallig” was. Heb in de tijd dat de kinderen klein waren altijd parttime gewerkt en nu zij jong volwassen zijn ben ik thuis. Dat is raar maar ook fijn omdat ook pubers tijd en aandacht nodig hebben van hun ouders.
    Wat ik wel mis is dat de structuur ontbreekt: ik kan dagen hebben dat ik om 14.30 uur nog in mijn joggingbroek rondloop omdat ik de hele dag achter onze jonge hond heb aangezeten. Dan snak ik naar de tijd dat ik gewoon in mijn nette kleding achter een bureau zat te werken.
    Ook kan ik mij verliezen in de dingen die ik leuk vind (bijvoorbeeld een leuk blogje schrijven of om een fotocollage te maken) waardoor de zaken die ook moeten gebeuren op de tweede plaats komen.
    Ik heb geen rijke man, maar wel een met een goed salaris waardoor we wel rond kunnen komen. Maar het houdt niet over met 2 studerende kinderen die toch handen met geld kosten.
    Marion onlangs geplaatst…Bellen op afspraakMy Profile

    1. Ik kan me soms ook wel verliezen in bepaalde dingen, zoals bloggen en dan blijft mijn huishoudelijk werk wel eens liggen. Maar dat haal in de dag nadien dan wel in. Ik heb nog een kleiner kind van zes dus ik moet sowieso naar de schoolpoort. Anders zou ik waarschijnlijk ook wel af en toe de ganse dag in mijn joggingbroek rondlopen denk ik. Volgend jaar gaat mijn oudste zoon verder studeren. Ik houd mijn hart al vast voor de kosten. Grote kinderen kosten inderdaad handen vol geld.

  9. Ben blij dat ik jouw blogje vind… ik ben namelijk aanhet twijfelen om thuisblijfmama te worden 🙁
    Ik ben mama van 3 kindjes(9,3 en 1jaar oud) na mijn 3de kindje heb ik besloten om mijn job als verkoopster op te zeggen en als huishoudhulp te beginnen… het voordeel waren de regelmatige uren en dagen. Maar ik merk dat ik nu na 6 maanden echt ‘op’ ben…mijn humeur betert er niet op en vind het echt zielig voor de kindjes als mama weer eens een slechte dag heeft 🙁
    Het is haasten van de ene plaats nr de anderen, en ondertussen zorgen dat het eten klaar is op tijd… ik weet niet meer wat doen…
    lang ene kant denk ik ‘hou nog even vol het betert wel’ maar langs de andere kant wil ik gewoo rust!!
    Maar dan word ik ontmoedigd door de info die ik krijg als ik thuisblijfmama zou worden… wat heeft bij jou de doorslag gegeven?? Mijn man steunt me er ook in… maar het is en blijft een beslissing die ik zelf moet maken…
    groetjes Patrizia

    1. Dag Patrizia, bedankt voor je reactie. Ik ga je reactie zeker uitgebreid beantwoorden, maar vandaag heb ik weinig tijd. Dit weekend maakt ik er zeker tijd voor! Groetjes!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge