Of we het nu willen of niet, kleine kinderen worden groot

Veel mamablogs die ik ken gaan over baby’s en kleine kinderen. Kinderen blijven echter niet klein, dat weten we allemaal. Vaak hoor je moeders zeggen dat ze het zo jammer vinden dat de baby-, peuter- en kleuterfase van hun kinderen voorbij is en dat ze het missen. Ik mis het soms ook wel hoor  -dat zeker- maar om nu te zeggen dat het eeuwig zou moeten blijven duren… neen, dat vind ik ook weer niet. Het is een groot cliché maar toch heel waar: elke fase in de kindertijd heeft zijn charmes.

Kleine kinderen, kleine zorgen?

Kleine kinderen zijn schattig, vertederend en (meestal) lief. Maar ze krijgen bij momenten ook vreselijke driftbuien, houden je ’s nachts uit je slaap en vragen nu eenmaal veel werk en aandacht. Ik herinner me uit de periode toen mijn kinderen nog heel klein waren dat ik al blij was met 10 minuutjes voor mezelf. Het waren best wel tropenjaren, vond ik. Zelfs even een douche nemen was niet evident, vooral omdat mijn man toen hele lange werkdagen klopte en bijna alles op mijn schouders terecht kwam. Mijn kinderen hielden niet zo van slaapjes overdag, er bleef dus heel weinig tijd over voor het huishouden. Ook dat vond ik best frustrerend. Het was hier vaak echt een rommelbende. Ik wil zeker niet ondankbaar overkomen. Ik ben intens blij met mijn drie kinderen. Ze zijn ongetwijfeld het beste wat me ooit is overkomen, maar ik vond het bij momenten erg zwaar, de combinatie werk, gezin en huishouden.

Achteraf gezien denk ik wel eens: ‘Mens waar zat je je eigenlijk aan te ergeren? Een opgeruimd huis en een huishouden dat op rolletjes draait is toch helemaal niet zo belangrijk.’ Dat is ook wel zo natuurlijk, maar het is gewoon fijner als je huis een beetje netjes en schoon is. Ik moet toegeven dat dit een pak beter lukt nu de kinderen wat groter zijn. Ze kunnen er nog steeds wat van hoor, van rommel maken, maar de hoeveelheid speelgoed is gewoon een pak minder nu. Alleen de kleinste heeft nog massa’s speelgoed, maar het scheelt dat de twee oudsten die fase hebben afgesloten.

Qua opvoeding vond ik de periode tot de lagere schoolleeftijd ook niet altijd makkelijk. Mijn kinderen hebben alledrie een pittig karakter en weten goed wat ze willen. Dat is prima en vaak komt dat goed van pas in het leven (je moet nu eenmaal niet over je laten lopen hé), maar het is af en toe echt wel zwaar als ouder. Naar mijn ervaring betert het meestal vanaf ze een jaar of zes zijn, en breekt er dan een relatief rustige periode aan… tot ze in de pubertijd komen natuurlijk!

Pubers

Onze pubers houden zich vooral bezig met digitaal ‘speelgoed’: gamen (zoon), Netflix kijken (zoon en dochter), stomme filmpjes op Musically zetten (dochter), snapchat (dochter),…  Het valt me op dat ze veel minder op Facebook te vinden zijn tegenwoordig (waarschijnlijk omdat ze vinden dat teveel ouders daar meekijken). Gelukkig doen ze allebei ook aan sport, vooral dochterlief is daar nogal fanatiek in. Verder knutselt onze dochter nog graag. Na zo een knutselsessie lijkt het wel alsof er een bom ontploft is in haar kamer ;-), maar dat nemen we er met plezier bij. Ik ben al lang tevreden als ze niet de godganse dag achter een schermpje hangt.

Een aanzienlijk voordeel van oudere kinderen is dat je ze helemaal zelf hun kamer kunt laten opruimen. In theorie dan toch tenminste, in de praktijk loopt het vaak wat anders. Meestal moet ik heel veel dreigen en zeuren voor ze er aan beginnen. Maar zeuren loont, dat heb ik pas ondervonden… Op een gegeven moment begon dochterlief spontaan haar kamer op te ruimen. Wie had dat ooit nog verwacht? Waarschijnlijk werd ze zelf knetter van de rommel en van het feit dat ik weigerde haar was nog te doen als ze haar ‘varkensstal’ niet zou uitmesten. Op dat moment had ze geen propere skinny jeansbroeken meer in haar kast liggen en moest ze dus noodgedwongen rokjes dragen: ramp (in het kwadraat)!!!

Wat betreft puberstreken mag ik niet klagen. Bij de oudste zoon van zeventien lijkt het ergste leed geleden, maar ik durf zeker niet te snel victorie kraaien. Uit ervaring weet ik immers dat er af en toe nog opflakkeringen kunnen komen van het irritante pubergedrag. Tja, niet alleen wij vrouwen hebben last van onze horrormonen hé 😉 Maar het hoort erbij, en het is heel normaal dat kinderen in die levensfase de grenzen af tasten. Hoe waren we zelf vroeger…

Dochterlief durft af en toe wel eens een brutale mond op te zetten, maar verder hebben we er momenteel niet zoveel last van. Gelukkig!

Onze jongste

Ons jongste zoontje van zes wordt door zijn grote broer en zus op handen gedragen. Nu ja, meestal dan toch. Soms vinden ze hem ook gewoon irritant en willen ze met rust gelaten worden. Ik merk dat onze oudste zoon vaak wil meehelpen met de opvoeding van zijn broertje, maar dat pikt die kleine natuurlijk niet. Stel je hier maar luidruchtige taferelen bij voor! Dan zegt grote broer bijvoorbeeld tegen kleine broer dat hij niet meer op de iPad mag spelen ‘omdat dat niet gezond is’ (terwijl hij enkele ogenblikken eerder zelf aan het gamen was). Kleine broer reageert dan door het op een krijsen te zetten en het hek is van de dam. Daar sta ik dan als mama… kan ik de gemoederen natuurlijk weer bedaren 😉 Ik vind dat wel grappig, vroeger zei mijn oudste zoon altijd dat ik te streng was tegen hem, en nu is hij nog veel strenger tegen zijn broertje.

Ons jongste zoontje is een heel lief mannetje, maar hij heeft ook een sterk karaktertje. Bovendien is hij is snel overprikkeld. (Daar heb ik ook wel last van trouwens, hij heeft het wellicht niet van vreemden.) Je begrijpt dat ik voorlopig mijn handen nog wel vol heb, ook al is onze jongste ‘al’ zes.

Ik wil besluiten met te zeggen dat ik kinderen opvoeden de belangrijkste, de boeiendste, maar ook de moeilijkste ‘job’ vind die er bestaat. Je krijgt er geen geld voor terug maar wel onvoorwaardelijke liefde (en dat is wederzijds natuurlijk). Er is toch niets mooiers dan dat 🙂

Hoe oud zijn jullie kinderen en wat vonden jullie de moeilijkste en makkelijkste periodes?

 

 

 

It's only fair to share...Share on FacebookPin on PinterestShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedInEmail this to someone

8 gedachten over “Of we het nu willen of niet, kleine kinderen worden groot”

  1. Mijn kinderen zijn ondertussen 24 en 20. De kinderjaren voorbij. Ik heb er geen spijt van, de jaren met hen als kleine kindjes waren mooi, maar ontzettend zwaar. Ik heb best wel wat metime nodig en die had ik toen nauwelijks of niet. Maar nadeel van zo’n oudere kinderen is dat je ze veel minder vaak omje heen hebt natuurlijk. Maar zo is het leven nu eenmaal.

    1. Ja, dat merk ik bij mijn pubers ook al, zeker bij de zoon… Maar het hoort erbij natuurlijk. Kinderen moeten op een gegeven moment hun vleugels uitslaan.
      Ik vond het ook best zwaar toen de kinderen klein(er) waren, en nu nog soms trouwens.

  2. Ik vind ook dat het opvoeden van kinderen niet makkelijk is, je gaat immers door allerlei fasen, ontwikkelingen, strubbelingen door invloeden van buitenaf en processen. Heel kort door de bocht gezegd; wil je een kind ¨goed afleveren¨ 😉 aan het eind van de rit, dan ¨kost¨ je dat van alles. Van alle moois tot minder leuke dingen. Maar dat hoort bij het groeiproces.
    Mijn zoon is 10,5 en heeft lastige fases gehad, waarin hij het voornamelijk zichzelf heel moeilijk maakte. Tussen zijn 2e en zijn 6e ongeveer. Dat was voor mij een moeilijke periode. Ik had daar als moeder verdriet om, om te zien hoe hij met zichzelf worstelde. Gelukkig is het allemaal goed gekomen en heeft hij al zulke mooie en goede ontwikkelingen doorgemaakt.
    De makkelijkste periode, als ik er nu op terug kijk was zijn babytijd. Het was een vermoeiende tijd dat wel maar hij was toen erg tevreden en huilde nooit, dat wij ons zelfs wel eens lachend afvroegen, kan hij eigenlijk wel huilen, haha.
    Ik ben supertrots op mijn prachtige, lieve jongen en ik hou zoveel van hem dat het pijn doet…
    Jojo onlangs geplaatst…LoslatenMy Profile

  3. zes, vier en 2,5 zijn ze…

    Ja, elke leeftijd heeft zijn charme.
    De peutertijd is héél leuk, vind ik.
    Maar het opvoeden wordt duidelijk moeilijker. De oudste is nu zes en begint echt dingen in vraag te stellen. Bij die kleintjes is het gewoon ‘neen’. Maar hij wil het waarom altijd weten en dat is niet altijd even goed uit te leggen.
    ‘Omdat ik het zeg’ is ook niet de beste oplossing bij hem …

    Ik ben benieuwd naar de puberteit… ik geef les aan kinderen van die leeftijd. Ik vraag me af of het ‘anders’ is bij je eigen kinderen!

    Maar laat ze toch nog maar even rustig opgroeien, het gaat inderdaad zo super snel.
    Ilse van Kreanimo onlangs geplaatst…Eenzame sokken: Jullie tips and tricks voor nooit meer!My Profile

    1. Ik vind het leren lezen bij mijn zoontje van zes erg boeiend. Er gaat echt een nieuwe wereld voor ze open, maar er is ook veel meer ‘moeten’ bij dan in de kleuterklas natuurlijk. En inderdaad, ze nemen veel minder ‘zomaar’ van je aan.
      De pubertijd vind ik wel een leuke fase omdat mijn kinderen soms echt droge humor hebben. Ze beginnen ook echt te ontwikkelen tot mini volwassenen met een eigen mening en persoonlijkheid. soms zijn ze ook wel wat irritant, want het blijven pubers natuurlijk hé 😉
      Maar het gaat veel te snel allemaal, dat wel…

  4. Mijn zoontje is nu 2 en ik ben zwanger van de tweede. Maar ik merk nu al dat ik niet zo iemand ben die zegt: wat gaat het snel en waarom is die al zo groot? Ik heb ook de opmerking ‘geniet er nog maar van’ nooit begrepen toen die net geboren was. Bizar vond ik dat. Want wordt mijn kind dan minder leuk als hij groter wordt? Ik merk nu al dat elke fase iets bijzonders heeft. En ik kan ook weer niet wachten om bepaalde activiteiten te ondernemen of om samen een achtbaan in te gaan.
    Sheila onlangs geplaatst…Favorieten: 15 steden die je bezocht moet hebbenMy Profile

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge