Onbeleefde mensen, wat heb ik er een hekel aan

onbeleefde mensen

Als er iets is waar ik een slecht humeur van krijg, dan zijn het wel onbeleefde mensen. Wie geen zin heeft in een zeurblogje: haak nu af! Wie toch verder leest: zeg niet dat ik jullie niet verwittigd heb, maar ik moest dit even van me afschrijven.

De laatste tijd lijk ik meer en meer onbeschofte mensen tegen te komen. Is het toeval of stelt beleefdheid tegenwoordig niet zoveel meer voor? Nu zou je kunnen denken dat onze jeugd geen beleefdheidsregels meer krijgt aangeleerd. Dat is het echter niet volgens mij. Jongeren zijn veel mondiger dan vroeger -dat wel- maar daarom zeker niet onbeleefder (uitzonderingen daargelaten natuurlijk). De onbeleefderiken zijn naar mijn ervaring meestal mensen van middelbare leeftijd.

Zelf begrijp ik niet waarom je onbeleefd zou zijn… het kost zo weinig moeite om je netjes en vriendelijk tegen je medemens te gedragen. Ik zie geen enkele reden waarom iemand zich ongemanierd zou moeten gedragen.

Een glimlach, een bedankje of een vriendelijk woord… dat is toch zoveel fijner dan een norse blik of een arrogante houding. Voor beide partijen trouwens, niet enkel voor de ontvanger.

Ik maakte een lijstje met wat ik de laatste tijd meemaakte op vlak van onbeleefd gedrag. Lees gezellig mee en erger jezelf 😉 :

  • Onlangs was ik in een winkel met ‘klapdeuren’. Normaal gezien houd je dan de deur open voor diegene die achter je binnenkomt (anders krijgt die de deur in zijn gezicht). Ik hield de deur dus netjes open, en wat gebeurde er? Een stuk of zeven mensen liepen gewoon door zonder de deur aan te nemen, en ik stond erbij als een onbetaalde portier. Ik vond dit vreselijk onbeleefd van deze mensen… eigenlijk had ik gewoon de deur in hun gezicht moeten loslaten, maar daar ben ik dan weer te beleefd voor 😉
  • Wanneer ik naar de supermarkt ga probeer ik altijd vriendelijk goeiedag en dankjewel tegen de kassier(ster) te zeggen. Ik vind dat een kleine moeite en doe het dan ook met plezier. Veel mensen denken hier blijkbaar anders over. Ik zag al heel vaak klanten die doen alsof het winkelpersoneel compleet lucht is. Ze zeggen zelfs niets terug als ze de winkel verlaten en de kassierster hen een prettige dag wenst.
  • Winkelpersoneel vind ik dus meestal wel erg vriendelijk, maar je hebt er ook die duidelijk hun job tegen hun zin toen. Ze zien de klanten als lastige mensen en negeren ze gewoon het liefst. Zo was ik onlangs met mijn dochter in een winkel om een pyjama te kopen. We hadden er heel wat gepast en uiteindelijk onze keuze kunnen maken. We werden hierbij op geen enkele manier geholpen door de verkoopsters, die hadden het veel te druk met kletsen. Toen we wilden afrekenen moesten we nog een vijftal minuten wachten aan de kassa, want het personeel was nog steeds gezellig met elkaar aan het babbelen… Moet kunnen natuurlijk, maar liefst niet ten nadele van de klanten als je het mij vraagt.
  • Ik rijd met een klein autootje en dan krijg je nu eenmaal een heel pak minder respect op de weg dan wanneer je met een luxe voiture rijdt. Waarom weet ik niet… Feit is wel dat het steeds ìk ben die aan de kant moet in een smal straatje en niet de luxe jeep die me tegemoet rijdt. Wanneer ik dan met mijn autootje in de modderige berm sta om de tegenligger te laten passeren, zou ik het wel fijn vinden om hiervoor een blijk van waardering te krijgen (zoals een opgestoken hand). Maar neen, dat is duidelijk te veel gevraagd. Een arrogante blik kan ik wel krijgen.
  • Als fietser en voetganger krijg je ook het nodige te verdragen op de weg: automobilisten die je bijna van je sokken rijden als je oversteekt op het zebrapad (terwijl ze eigenlijk voor je hadden moeten stoppen). Of bestuurders die claxonneren als je met je zoontje aan de hand aan de kant van de weg loopt en blijkbaar te veel plaats inneemt. Tja, waar moet je anders lopen als er geen voetpad is?
  • Eigenlijk mag ik trouwens nog niet klagen… ik hoorde al vaak verhalen van een goede vriendin. Zij draagt een hoofddoek en de keren dat ze compleet werd genegeerd of onvriendelijk behandeld zijn helaas niet meer op twee handen te tellen. Ik mocht het zelf al eens aanschouwen als we samen een koffietje gingen drinken: ik kreeg op een vriendelijke correcte manier mijn koffie aangeboden door de serveerster. Mijn vriendin kreeg haar koffie ook, maar die werd wel bruut op het tafeltje gekwakt. Zonder een alstublieft erbij… Ik vond dat intriest en schaamde me in de plaats van de serveerster. Ons zien ze daar nooit meer terug!

Gelukkig zijn er ook nog aangename, vriendelijke mensen op de wereld. Volgens mij zijn ze zelfs in de meerderheid. Zo kreeg ik onlangs op straat een mooie glimlach van een oud dametje dat ik helemaal niet kende.  Het deed me plezier 🙂 Laten we allemaal wat vriendelijker zijn voor elkaar, we hebben er tenslotte niets mee te verliezen.

Prettige dag allemaal,

MamaBlaBla

 

  • Bron foto: Pixabay
It's only fair to share...Share on FacebookPin on PinterestShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedInEmail this to someone

4 gedachten over “Onbeleefde mensen, wat heb ik er een hekel aan”

  1. Ah ja, ik snap precies wat je bedoelt. Ik kan me soms ook erg opwinden over de manieren van mensen. Maar… gelukkig, aan de andere kant zijn er altijd nog véél meer vriendelijke mensen en die kleuren dan ook altijd wel mijn dag.
    Jojo onlangs geplaatst…LoslatenMy Profile

  2. Soms maak je de vreemdste dingen mee. Ik had bv. Een oud collega waar ik buiten het werk om geen contact mee had en die nodigde zichzelf doodleuk uit ombij thuis te komen oefenen op de computer. Ik zei helaas im heb je niet uitgenodigd om te komen en haar doorverwezen naar de bibliotheek. Tja manieren zijnver te zoeken tegenwoordig..

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge