Je knippert één keer met je ogen en ze zijn volwassen

Vandaag wordt mijn oudste zoon 18 en dus meerderjarig.  Het is een cliché maar oh zo waar: je kinderen zijn groot voor je het beseft. “Geniet ervan, want ze groeien zo snel!” zeggen ze wanneer je een baby krijgt.

Opvoeden is niet alleen maar zitten op een roze wolk, soms donder je er keihard af

Ik ga niet ontkennen dat de tijd vliegt, en dat kinderen krijgen zo ongeveer het mooiste is wat een mens kan overkomen. Anderzijds is het begeleiden van kinderen op hun weg naar volwassenheid niet altijd makkelijk. Op sommige momenten zou je ze wel groot willen kijken.

Ik weet dat veel moeders liever alleen de positieve kanten van het ouderschap met de buitenwereld willen delen, maar hé… laten we mekaar niet bedotten! Kinderen groot brengen gaat met vallen en opstaan. Ik geloof allang de mama’s niet meer die beweren dat hun kind vanaf dag drie doorsliep of die zeggen dat ze nooit een traphekje hoefden te plaatsen omdat hun dreumes na één enkele vermaning nooit nog alleen de trap op probeerde te klimmen. Ofwel liegen ze, ofwel zijn ze gewoon vergeten dat je in de periode dat je kids klein zijn nu eenmaal (veel) slaap tekort komt én ogen op je rug moet hebben.

Kinderen die alleen maar braaf zijn bestaan niet. Gelukkig maar!

Sommigen ouders vertellen trots dat hun kids nooit ‘last’ hebben (gehad) van de pubertijd. Ik kan je vertellen: de mijne wel hoor! Mijn zoon is heus al wel eens na een avondje uit goed beschonken thuisgekomen en dochterlief is nog niet doodgegaan van een leugentje – om bestwil 😉 -meer of minder. En laten we vooral zwijgen van de grote mond die ze soms durven opzetten.

Ik ken een moeder die beweert dat haar kind nooit iets achter haar rug zou doen en alles aan haar vertelt. Ze beweert ook dat haar dochter geen enkele interesse in social media of in jongens heeft. Ze knutselt en speelt liever (het kind is 15!!). Ik kan je vertellen dat dit een hele grote illusie is. Via mijn eigen kroost weet ik 100% zeker dat het desbetreffende meisje heus niet zo braaf is als haar mammie zo graag wil geloven, integendeel zelfs… Ik ga het kind niet verraden bij haar moeder hoor! Het is alleen een beetje sneu voor haar dat ze niet durft te vertellen tegen haar mamsie dat ze een account op Facebook, Snapchat, Instragram en Musically heeft omdat mamsie vindt dat dat ‘gevaarlijk’ is. Mamsie denkt dus écht dat ze liever met de poppen speelt dan met haar smartphone…

Mijn kinderen hoeven niet onder een glazen stolp (toegeven, hier ben ik in verandert). Ik zie er meer heil in om ze te wijzen op bepaalde gevaren. Verder mogen kinderen volgens mij gerust fouten maken en af en toe eens goed op hun bek gaan. Daar leren ze nog het meeste van.

Al doende leert men

Als we een kind krijgen worden we verondersteld om te weten hoe we het moeten opvoeden, maar niets is minder waar. Toen ik nog maar één kind had was ik ook zo’n moeder die haar kind wou overbeschermen. Bij nummer twee was dit -noodgedwongen- al veel minder en en bij nummer drie ben ik echt een pak makkelijker geworden. Ik geloof dat mijn derde kind er de vruchten van plukt dat ik een meer relaxte mama ben geworden.

Ik heb door scha en schande geleerd dat je sommige dingen gewoon moet loslaten en dat kinderen vaak heel goed in staat zijn om zelf de weg te kiezen die ze op willen in het leven. Je kan als ouder wel hopen dat je zoon -die heel goed studeert- voor ingenieur gaat leren, maar als hij dat zelf niet zitten heb je dit gewoon te aanvaarden.

Ik heb vertrouwen

Mijn oudste zoon heeft dus de mijlpaal van 18 jaar bereikt. Binnenkort gaat hij voor zijn rijbewijs en volgend schooljaar gaat hij verder studeren. De weg is niet altijd over rozen gegaan, maar de goede basis is gelegd.

Ook al zijn sommige periodes moeilijk, als het fundament goed is komt alles meestal op zijn pootjes terecht. Ik heb vertrouwen in mijn zoon en ben fier op hem. Ik ben er zeker van dat hij zijn weg gaat vinden in het leven… Maar voorlopig blijft hij nog gewoon lekker  in ‘Hotel Mama’ wonen, want écht volwassen ben je volgens mijn zeker nog niet op je achttiende (ook al ziet de wetgever dit anders).

Gefeliciteerd mijn lieve grote zoon!!

 

  • Bron uitgelichte afbeelding Pixabay

 

 

 

 

It's only fair to share...Share on FacebookPin on PinterestShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedInEmail this to someone

15 gedachten over “Je knippert één keer met je ogen en ze zijn volwassen”

  1. gefeliciteerd!! en heel herkenbaar je verhaal! haha lachertje he ouders die zeggen dat hun kindje al na 3 dagen doorsliep….yeah right denk ik dan 😛
    het gaat idd allemaal zo snel maar ik geniet wel van elke fase nog steeds 😀

  2. Gefeliciteerd met je zoon.

    Ik heb twee prachtige meiden, maar ook die vertellen niet alles thuis. En dat hoeft ook niet. Als ze in de kern maar goed weten hoe het hoort. En ik denk dat dat wel goed zit.

  3. Gefeliciteerd!
    Ja die roze wolk heb ik nooit zo begrepen. Maar zo begrijp ik wel meer niet als t over kinderen gaat. Die van ons is wel redelijk makkelijk geloof ik. Maar hij sliep niet en huilde alleen maar de eerste twee jaar, dus daarna viel alles denk ik gewoon erg mee 😉

  4. Gefeliciteerd met je grote zoon!

    Het is soms moeilijk, opvoeden. Het zijn nou eenmaal geen computerprogramma’s die lekker precies doen wat we ze opdragen, maar echte mensen. En die zijn allemaal anders. En dat maakt het eigenlijk ook wel weer leuk (en minder erg dat de opvoeding niet altijd perfect is, want ze redden zich zelf ook vaak wel weer…)

  5. Goedemorgen,

    Ik heb mss een vreemde vraag 🙂
    Goedemorgen,

    Misschien een vreemde vraag :)Mijn dochter doet onderzoek naar (werkende) moeders en is nog hard op zoek naar thuisblijfmoeders om een kleine vragenlijst in te vullen (+/-8 min)
    Zou jij haar hier op een of andere manier mee kunnen helpen?

    Alvast heel erg bedankt,
    Annet Wessels

    1. Hey Martine,
      Bedankt voor je reactie en goeie vraag trouwens.
      Ik heb elke dag al gedacht: ‘Vandaag ga ik terug bloggen’, maar op één of andere manier komt er niets meer uit mijn pen… De reden hiervoor is niet dat ik geen inspiratie meer heb en ook niet dat ik niet meer wil bloggen. Ik ben natuurlijk een moeder van drie kinderen en in mijn leven valt nu eenmaal niet zoveel te beleven. Eigenlijk lieg ik als ik dit zeg, want in mijn leven valt juist heel veel te beleven met mijn drie kinderen. Positieve dingen, maar soms ook moeilijkere dingen. Ik zou hier graag over schrijven -want ik denk dat veel moeders hier herkenning in zouden kunnen vinden- alleen zijn mijn kinderen natuurlijk geen kleintjes meer en ik vind het heel moeilijk om het hierover te hebben en daarbij hun privacy te respecteren. Bovendien ben ik vrij introvert en vind ik het moeilijk om over persoonlijke dingen te bloggen. Ik zoek een beetje naar de weg die ik wil inslaan met mijn blog… Eigenlijk lees ik het allerliefste persoonlijk blogs en zou ik het liefst zelf ook zo schrijven, anderzijds voel ik me hierin erg geremd…
      Je hebt me aan het denken gezet met je vraag en ik vind het fijn dat je me nog niet vergeten bent. Ik kom ook nog dikwijls bij jou lezen trouwens, ook al reageer ik niet zo vaak.
      Misschien moet ik eens een blogbericht weiden aan al de twijfels die ik heb over bloggen, alleen vrees ik dat ik niet zoveel lezers meer ga hebben 😉
      Groetjes

      1. Dat herken ik zeker. Ik schrijf om die reden niet vaak over kind nu hij puber is.
        Ook ik denk wel eens wat heb ik nu te vertellen, ik lig meestal op de bank. Maar toch blijf ik schrijven, er zijn nu eenmaal zoveel onderwerpen die ik interessant vind. Ik laat niet het achterste van mijn tong zien maar hoop wel door openhartigheid taboes te doorbreken, bijvoorbeeld over chronisch ziekzijn.
        Ik vond je altijd leuk schrijven, je hebt een vlotte pen..
        Wie weet tot ziens, doe wat fijn voelt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge