Vanaf welke leeftijd gaat je kind niet meer mee op vakantie?

Toen mijn kinderen klein waren kon ik wel eens zuchten: ‘Pff… ik wou dat ik nu alleen naar de winkel kon in plaats van een chagrijnige kleuter mee te moeten nemen.’ Een kleuter die er helemaal geen zin in heeft, en die veel liever thuis met  Playmobil zou spelen. Op zo’n moment denk je er niet aan dat die tijd er veel sneller aankomt dan je denkt… Jahaa, ze worden groot en dat gaat snel, heel snel!

Kleine kinderen, grote kinderen

Inmiddels is mijn jongste zoon zeven en natuurlijk nog te klein om alleen thuis te blijven. Hij heeft geluk op dat gebied, want met een grote zus van veertien en een nog grotere broer van achttien hoeft hij eigenlijk (bijna) nooit meer mee om boodschappen. Dit is een enorm voordeel: zowel voor mij (lekker rustig winkelen) als voor hem (hij haat het écht om naar de winkel te gaan). Heel fijn dus, zo’n grote babysitters die bovendien niet betaald hoeven te worden. Natuurlijk maken we hier geen misbuik van, want het moet wel leuk blijven voor alle partijen 🙂

Grote kinderen hebben biedt uiteraard veel voordelen, maar één van de lastigere zaken vind ik toch dat die grote kinderen op den duur ook bijna nergens meer mee naartoe willen. Plots krijg je heimwee naar de tijd waarin je nog heel fijn met het ganse gezin een mooie wandeling kon maken. Of mis je het  om samen gezellig naar de Ikea te rijden om daar Zweedse balletjes te eten en lekker te winkelen… Dat zit er niet meer in tegenwoordig. De dochter gaat nog mee om te shoppen, maar alleen als het voor haar is. De zoon koopt zijn kleren wel online (die gaat allang niet meer naar fysieke winkels).

Eindelijk rust?

Waar is de tijd dat je snakte naar rust, naar een moment voor jezelf… als was het maar voor tien minuten. Nu heb je rust, want die groten zitten heel vaak op hun kamer en hebben het druk met studeren, Netfix kijken of gamen.

Ik heb met mijn zevenjarige nog wel genoeg omhanden natuurlijk, maar ik besef dat de tijd er komt dat ook hij meer zijn eigen leven gaat leiden en ik naar de achtergrond verschuif…

Om van het lege nest nog maar te zwijgen… Nu wonen ze tenminste nog allemaal thuis! De oudste zoon zit in het Hoger Onderwijs, maar hij woont gewoon thuis en gaat met de trein en bus naar school. Op dat gebied mag ik niet klagen, want verschillende van mijn vriendinnen zien hun huis leeglopen als hun kinderen gaan studeren en ‘op kot’ gaan. Ik ben gewoon nog niet klaar voor het ‘lege nest’, vrees ik… Maar ben je daar ooit klaar voor?

De eerste keer niet mee op vakantie

De oudste zoon gaat sinds hij achttien is niet meer mee op vakantie. Dat is weer zo’n mijlpaal die heel dubbel voelt. Langs de ene kant ben je blij dat hij zo zelfstandig is om het een tijdje alleen uit te houden thuis en zijn eigen potje te koken, langs de andere kant is het ook wel triest dat hij er niet meer bij is. Het gezin voelt niet meer compleet op vakantie. Eigenlijk wou hij al eerder alleen thuisblijven, maar wij hadden de grens op achttien jaar gesteld. Nu gaat hij met zijn vrienden op vakantie. Ach, het hoort erbij zeker… dat loslaten.

Toch blijf je ongerust

Het heeft natuurlijk ook weer voordelen, een kind dat thuisblijft tijdens de vakantie. Je hoeft het huis niet onbewaakt achter te laten en ook voor de huisdieren is het fijn dat ze in hun vertrouwde omgeving en routine blijven (vroeger namen we onze hond altijd mee op vakantie). Anderzijds blijft bij mij toch altijd een beetje de ongerustheid knagen: wat als er iets gebeurd en we zijn zover weg? Of wat als ons iets overkomt? Maar hé, we moeten vertrouwen hebben en niet teveel piekeren. (En gelukkig is bompa ook nog in de buurt als het echt nodig is.)

Ik vond het een heel ding toen mijn oudste zoon niet meer mee wou op vakantie, maar het is goed zoals het is nu. We moeten aanvaarden dat onze kinderen groot worden en eigenlijk ben ik er best fier op dat hij zo zelfstandig is.

Hebben jullie ook moeite met ‘loslaten’ en hoe gaan jullie daar mee om?

It's only fair to share...Share on FacebookPin on PinterestShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedInEmail this to someone

5 gedachten over “Vanaf welke leeftijd gaat je kind niet meer mee op vakantie?”

  1. Mijn oudste is dit jaar voor het eerst niet meer met ons meegeweest (toen was ze nog 17). Ze gaat al drie jaar op vakantie met haar vriendinnen. Het eerste jaar nog in Nederland, het jaar daarna naar Spanje en afgelopen zomer naar Portugal. Deze zomer gaat ze met haar vriendinnen naar Griekenland en met haar vriend rondtouren met de camper van opa en oma. En tja loslaten, dat begint volgens mij al als ze naar de basisschool gaan.

  2. Mijn dochter laat ik best vaak alleen thuis. Toen ze nog een kleuter was, maar eventjes. Nu ze zes is ga ik zonder me zorgen te maken naar de supermarkt. Geen probleem!

    Maar ik ga haar wel missen denk ik, als ze niet meer met mij leuke dingen wil doen….

    1. Ik denk dat het echt van kind tot kind afhangt hoe snel je ze alleen thuis kan laten. Mijn zoontje zou in paniek kunnen raken en daarom is hij er nog niet klaar voor.
      Gelukkig doen mijn grote kinderen nog af en toe iets samen met ons, het is alleen veel en veel minder dan vroeger en dan is jammer… maar het hoort erbij.

  3. 2017 was hier het jaar van de grote uittocht. Maar liefst 3 kinderen verlieten het ouderlijk huis. Het was even wennen, maar al snel merkte ik dat het ook veel (persoonlijke) ruimte biedt. Dus nu ben ik er helemaal mee verzoend!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge