Hoe eerlijk moet je zijn op Facebook?

Facebook: ik heb er een soort haat/liefde verhouding mee. Ik heb het hier over mijn privé account voor alle duidelijkheid (en niet over mijn Villa BlaBla pagina) .

Voor- en nadelen van Facebook

Langs de ene kant vind ik Facebook super handig om bepaalde websites makkelijk te volgen. Ook ben ik lid van een aantal Facebookgroepen die me interesseren. En verder is Facebook natuurlijk ideaal om contact te houden met mensen die niet dicht bij de deur wonen.

Aan de andere kant ben ik de laatste tijd heel spaarzaam met de informatie die ik op Facebook plaats. Uiteraard heb ik mijn privacy instellingen zo aangepast dat niet heel de wereld kan genieten van mijn vakantiefoto’s, maar toch…

Ik heb zeker geen duizend vrienden op Facebook, maar wil ik die vage kennissen -waar ik ‘bevriend’ mee ben op Facebook- wel een inkijkje in mijn leven geven? En vooral: wil ik Facebook al die privé informatie geven? Wat doet Facebook met de schat aan informatie die we zomaar gratis en voor niets weggeven? Als je pagina’s over dierenwelzijn ‘liket’ en ook nog enkele winkels ‘leuk vindt’ kunnen ze al een aardig profieltje van je opstellen. Om nog maar te zwijgen over je politieke voorkeur of geloofsovertuiging…

Ik probeer hier een goed evenwicht in te vinden en denk vaak eerst na voor ik iets ‘like’ of plaats op Facebook. Noem me gerust paranoïde, ik noem het mijn privé gegevens niet op straat gooien. Als ik iets plaats op mijn blog maak ik trouwens ook steeds de afweging of het vatbaar is voor publicatie. Het internet vergeet immers niets, zoals we weten.

De ‘goed nieuws show’

Facebook geeft vaak een vertekend beeld van de werkelijkheid. Veel mensen plaatsen enkel hun successen op Facebook en reppen geen woord over de mindere kantjes in hun leven. Als het ‘rapporten tijd’ is bijvoorbeeld, vliegen de felicitaties voor de goede punten van zoon- of dochterlief je weer om de oren op Facebook.

Allemaal heel leuk natuurlijk, maar sommige mensen worden hier heel onzeker en ongelukkig van. Want hun dochter kwam naar huis met een hele camion aan buizen en hun leven is helemaal niet zo fantastisch als het leven van die vage vriendin die elke week wel op een ander leuk terrasje zit…

De meeste mensen weten dit gelukkig in de juiste context te plaatsen, maar soms denk ik toch ook wel eens bij mezelf: ‘Pfff… eigenlijk heb ik maar een saai leven hoor’. Niet dat het me erg bezighoud, ik ben best blij met mijn saaie leven.

Of de ‘slecht nieuws show’

Sommige mensen – ze zijn veel zeldzamer, maar ze bestaan- plaatsen ook heel negatieve berichten op Facebook over hoe ellendig hun leven eruitziet op dat moment. Ik word altijd een beetje ongemakkelijk van dat soort berichten. Ik wil er wel op reageren, maar zeker niet openbaar.

Als ik de persoon in kwestie goed ken zal ik een privé berichtje sturen, maar als het om een vage kennis gaat reageer ik meestal niet. Toch voel ik me dan vaak  schuldig, want zo’n berichten zijn vaak een schreeuw om hulp. En ik laat die persoon dan in de steek…

Anderzijds vraag ik me ook af: wil zo’n vage kennis wel een berichtje van mij krijgen? En interpreteert hij of zij het niet als ongezonde nieuwsgierigheid of bemoeienis van mijn kant?

Onlangs zag ik weer zo’n berichtje van een vage kennis passeren op Facebook. Er stond iets in de trant van: ‘Van je familie moet je het hebben, ze laten je allemaal stikken als het erop aankomt. Nu laat ik ze ook stikken!’. Ik vond het een heel heftig berichtje. Ik wist echt niet wat ik ermee aanmoest, en heb er maar niet op gereageerd. Toch voelde ik de pijn van de schrijver van het berichtje. Als je zoiets schrijft, zit het je hoog en heb je waarschijnlijk nood aan een babbel…

Hoe reageren?

Ik ben eerder introvert van karakter en zou nooit zelf zo iets plaatsen op Facebook. Dit neemt echter niet weg dat ik wel bezorgd kan zijn over de persoon achter zo’n berichtje. Ik begrijp ook dat je je heel eenzaam kan voelen op een bepaald moment en daarom uit wanhoop zoiets op Facebook plaatst. Ik vind dat heel triest eigenlijk, maar weet dus -zoals ik al eerder schreef- niet hoe ik erop moet reageren. Bij een goede bekende wel natuurlijk, maar wat doe je bij een vage kennis?

Zagen jullie al dergelijke berichten op Facebook passeren en hoe reageren jullie hierop?

 

 

It's only fair to share...Share on FacebookPin on PinterestShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedInEmail this to someone

3 gedachten over “Hoe eerlijk moet je zijn op Facebook?”

  1. Hoi, Villa Bla,bla. Ik herken veel in je stukje en ga proberen uit te leggen hoe ik er meestal, mee omga. Niet dat dat de beste manier is, maar voor mij werkt dit goed. Ik probeer facebook met een beetje afstand te bekijken. Het is een middel om contacten te onderhouden, ik doe er leuke ideeën op en het is soms ook een handig netwerk, bijvoorbeeld als je lege jampotjes nodig hebt. Waneer iemand op facebook zet zich ellendig te voelen probeer ik in mijn reactie aan te geven dat ik dit erg voor m vind. En als iemand daarna dan in het echt tegenkom weet ik er van en kan ik er naar vragen. Ik zie het dan maar als een vervanging van de brieven die mensen elkaar vroeger schreven. Als ik iemand goed ken, grijp ik natuurlijk naar telefoon of fiets. Ja positieve berichten en felicitaties kunnen pijn doen. Dat weet ik nog uit de tijd dat er bij mij twee kinderen waren vastgelopen op school. Al die vlaggen vond ik toen ook niet leuk. maar het is mijn pijn, mijn verdriet, ik moet die pijn accepteren zodat er ruimte komt om toch ook blij te zijn voor anderen. Facebook help me hiervan bewust te worden. Zelf heb ik wel bijna alles openbaar, maar dat is een keuze. soms krijg ik daardoor een negatieve reactie. als dat terecht is kan ik er wat mee, ga ik in gesprek. anders denk ik, (meestal) “ach het is gewoon boosheid, niet tegen mij gericht”. soms ben ik er van van slag, en dat mag ook. Ben ik mens voor.

  2. ik vind dat ook altijd moeilijk. Vorige week plaatste een buurvrouw een reeks quotes die nogal emotioneel waren. In plaats van op facebook te reageren, heb ik haar aangesproken. Maar dat kan natuurlijk niet met vage kennissen…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge