Mijn grootste supermarkt ergernis

supermarkt stress

Naar de supermarkt gaan is niet direct mijn grootste hobby. Ik doe het écht niet graag. Gelukkig heb ik een man die het wel heel leuk vind om boodschappen te doen. Meestal neemt hij -met plezier- dit klusje van mij over. Jeetje, ik klink echt wel als een verwend nest.

Gisteren kon ik er niet onderuit en moest ik zélf naar de supermarkt. Zie je wel dat ik een verwend nest ben. Ik ging naar de supermarkt die ik aangenaamste (lees: het minst erg) vind om mijn boodschapjes te doen: de Lidl (neen, niet gesponsord). De Lidl is maar 5 minuutjes hier vandaan, de prijzen zijn er ok en ik weet er alles liggen.

Supermarktstress

In van die hele grote supermarkten krijg ik stress: keuzestress. Er is gewoon veel te veel keuze en ze veranderen er alles constant van plaats. Bloedirritant, vind ik dat. Dit heb je veel minder in de Lidl, daarom kom ik er liever.

Alles verliep voorspoedig gisteren: ik vond alles wat ik nodig had (en dit zelfs zonder lijstje) en na een kwartiertje begaf ik mij met mijn karretje naar de kassa.

Ik word hier nog goed in, dacht ik bij mezelf. Boodschappen doen is helemaal zo erg niet. Ik moet het meer doen. Straks ga ik het zelfs nog leuk vinden…

Maar je mag nooit te snel victorie kraaien…

De volgorde op de band

Ik legde alles op de band zoals een goed georganiseerde huisvrouw: eerst de zware spullen, daarna de diepvriesspullen allemaal bij elkaar en tot slot de ‘kwetsbare’ boodschappen (zoals eieren, kruiden en tomaten). Hihi… dit heb ik van mijn man geleerd (het is niet dat ik van mezelf zo een ‘pro’ ben op shopgebied hoor).

Ik had al helemaal in gedachten hoe ik alle boodschappen netjes in mijn drie herbruikbare tassen zou stoppen. De diepvriesspullen bij elkaar, de groenten en fruit in een andere tas en de rest in de laatste grootste tas. Eerst de zware flessen en daarbovenop de lichtere zaken, zoals brood en eieren.

Het probleem is alleen dat je zo verschrikkelijk snel moet zijn aan die kassa’s tegenwoordig. Je hebt amper de tijd om alles in je kar te laden, laat staan dat je het ook nog op een ordentelijke manier in je tassen kan krijgen. Gevolg hiervan: platgedrukte broodjes, kapotte eieren, gekneusde appels en groentes die al verlept zijn voor ze bij je thuis aankomen.

Snel, sneller, snelst!

Toen de winkelbediende zei: ’55 euro en 60 cent aub’, lag de band nog vol spullen (stress!!). Ik ging verder met inpakken (wat moest ik anders doen?). Ik ben echt geen trage slak hoor, maar ik kan toch moeilijk al betalen en vertrekken als de band nog helemaal vol ligt met mijn boodschappen.

Dit was duidelijk niet naar de zin van de dame die achter me stond. Zij kwam heel snel dichterbij (lees: véél te dichtbij) en plaatste zich ostentatief voor het bankcontact ‘kastje’ . Heel haar lichaamstaal straalde uit: bol het af mensch, IK ben aan de beurt nu!!

Ik voelde me opgejaagd, maar durfde niets te zeggen. Ik heb dan maar heel snel mijn spullen in willekeurige volgorde in mijn tassen gepropt en betaald. Eenmaal thuis zag ik dat een paar van mijn boodschappen er best wel wat verfomfaaid uitzagen. Waarom laat ik me toch ook zo opjagen?

Een minuutje wachten… is dat teveel?

Ikzelf ben wel geduldig aan de kassa (écht waar). Ik laat mensen rustig hun spullen inpakken zonder ze op te jagen (ik weet immers hoe vervelend dit voelt). Van een minuutje langer wachten gaat toch niemand dood. En wanneer er iemand achter mij staat met weinig spulletjes laat ik die persoon gewoon voorgaan. Een beetje hoffelijkheid maakt de wereld alleen maar mooier, vind ik.

Assertief zijn, dat is de sleutel!

Toen ik s’avonds dit voorval vertelde aan mijn man zei hij: ‘Dat had ik onlangs ook voor.’ De meneer achter hem had geen geduld (en geloof me, mijn man is echt niet traag met het inpakken van de boodschappen) en liet dat goed merken. Mijn man heeft toen geantwoord: ‘Gaat u betalen voor mij meneer?’. Hihi… die meneer kon er volgens mijn man niet om lachen. Desalniettemin pakte hij alles rustig verder in.

Soms kan ik mezelf echt voor de kop slaan dat ik ook niet zo assertief ben…

Is dit herkenbaar voor jullie en hoe gaan jullie er mee om?

 

 

It's only fair to share...Share on FacebookPin on PinterestShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedInEmail this to someone

3 gedachten over “Mijn grootste supermarkt ergernis”

  1. Het hangt hier echt van winkel tot winkel af.
    We hebben hier nog een buurtwinkel (van Proxy Delhaize) en daar is alles chillax!

    In de Aldi en de Lidl heb ik het meest stress door de snelheid van de kassiersters.

  2. Dat is het irritante bij winkelen bij de Lidl of Aldi inderdaad. Dan denk ik ook wel eens, hoe prop je het snel in je tas? Bij veel dingen heb ik dan wel een winkelwagen en dan kan je het gewoon er in stoppen. Kan je op een ander moment rustig je spullen in een tas stoppen. Maar als ik niet veel heb, dan wachten de mensen maar. Ik ben behoorlijk assertief. Als iemand dus zo dicht op me gaat staan, zal ik daar ook zeker iets van zeggen. “Als u nog dichter op me gaat staan, kan ik verzekeren dat dit nog langer gaat duren”, zou ik dan zeggen. Ze wachten maar even. Bij de Albert Heijn enzo heb je dat probleem niet. Daar heb je meer ruimte en daar zijn ook de caissières veel klantvriendelijker.
    Sheila onlangs geplaatst…Is mijn gezin nu compleet?My Profile

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge