Dag vreemde kat, wat ben je mooi!

De laatste weken sluipt er bijna dagelijks een kat rond in onze tuin. Eerst had ik het niet door en dacht ik dat onze hond Fleur weer eens op imaginaire wezens aan het blaffen was… Ze blaft ook op haar spiegelbeeld of op leeuwen op tv. Ze vindt zichzelf dan een hele held (een held op sokken haha).

Maar er is wel degelijk een bezoeker in onze tuin. De eerste keer zag ik haar (of hem, maar ik denk dat het een ‘haar’ is, vraag me niet waarom) toen ze voor het raam aan de zijkant van onze woonkamer zat. Ze keek me recht in de ogen met haar betoverend mooie blik. Ze bleef zitten, en we staarden mekaar aan. Toen mijn zoontje de kamer binnenkwam stoof ze plots weg, onder de struiken.

In de dagen daarna zag ik haar weer: in de voortuin op het bankje, onder de aanhangwagen naast het huis of in de achtertuin in de border. Ze is best schuw, want als ik haar nader, pakt ze de biezen.

Tot eergisteren, toen zat ze weer op het bankje in de voortuin. Het leek wel of ze aan het wachten was. Ik ging heel rustig naar haar toe en bukte door mijn knieën. Ze bleef zitten en keek me aan met een blik alsof ze in mijn ziel kon kijken.

Ik kan heel goed begrijpen dat er mensen zijn die helemaal gek zijn van katten. Het zijn zo’n gracieuze wezens en ze hebben zonder twijfel iets mysterieus over zich. Toch zeker deze kat. Ze is zo ongelofelijk mooi, zwart met een wit ‘bavetje’. Het is een langharige kat, geen idee of het een raskat is.

Ik heb er ook geen idee van of ze een eigenaar heeft, maar ik denk van wel. Ze ziet er immers zeker niet onverzorgd uit. Ik weet dat veel mensen katten uit hun tuin verjagen, maar bij mij is deze kat welkom. Ik ga ze geen eten geven -want ik wil ze niet weglokken van haar baasje- maar ik geniet van haar aanwezigheid.

Eigenlijk ken ik helemaal niet zoveel van katten. Ik heb mezelf altijd meer een hondenmens gevonden. Ooit hebben we wel een kat gehad, zo’n acht jaar geleden. Onze vorige hond was toen heel oud en ziek . We hebben onze hond uiteindelijk moeten laten inslapen. Kort hiervoor kwam er een zwerfkatje in ons leven. Ze kwam het eten van onze hond ‘stelen’. Ze was uitgehongerd en duidelijk thuisloos. We adopteerden haar, lieten haar steriliseren en noemden haar Sterre. Het verzachtte de pijn voor het verlies van onze hond een beetje.

We sloten Sterre al snel in ons hart. Binnen de kortste keren lag ze bij ons op schoot en zat ze elke dag in de voortuin te wachten tot we thuiskwamen. Het heeft niet lang mogen duren, helaas. Na een aantal maanden kwam Sterre niet meer thuis. Geen idee wat er met haar gebeurd is… ze had nochtans een halsbandje met onze gegevens om haar nek. We hebben gezocht en gezocht, maar Sterre is nooit meer teruggekeerd. Dit deed pijn, veel pijn.

We hebben toen een tweetal jaren geen dieren meer gehad, tot Fleur in ons leven kwam. Ik vind het fijn dat je een hond meer ‘onder controle’ kan houden. Je neemt hem mee aan de lijn en hij kan -als het goed is- niet zomaar verdwijnen. Dit neemt echter niet weg dat ik ook heel veel van katten kan houden. De verdwijning van Sterre heeft er gewoon veel te hard ingehakt. Ik wil niet weer een kat verliezen, zonder ooit afscheid te hebben kunnen nemen. Natuurlijk kan je een kat ook altijd binnen houden, maar dat zie ik niet zitten.

Maar om terug te komen op die mooie kat uit onze tuin: niemand in de buurt weet blijkbaar van wie ze is. Als ik zou weten dat ze geen baasje heeft, zou ik haar onmiddellijk adopteren. Het zou met schrik in het hart zijn om haar te verliezen, maar ze zou welkom zijn in ons huis.

Ja, ik denk dat ik naast een hondenmens ook ooit nog wel eens een kattenmens zou kunnen worden.

 

It's only fair to share...Share on FacebookPin on PinterestShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedInEmail this to someone

9 gedachten over “Dag vreemde kat, wat ben je mooi!”

  1. Oh, ik houd zo van katten. Die twee van ons komen nooit buiten want ik vind wel dat het feit dat ik er gek op ben, niet hoeft te betekenen dat onze buren er last van hoeven te hebben. Het is zo gezellig met die twee in huis. Ze ‘vertellen’ hele verhalen.

    1. Ja, dat kan ik me goed voorstellen. Katten zijn fantastische dieren.
      Ik begrijp heel goed dat je jouw katten altijd binnenhoudt. Ik weet niet of dat hier thuis zou mogelijk zijn, want we hebben een hond en een druk gezin. Ik vermoed dat katten hier niet zo van houden? Maar misschien vergis ik me hierin en hangt het echt af van het karakter van de kat…

  2. ik ben ook meer een hondenmens, maar als tiener had ik een kat die mee ging wandelen als ik de hond uitliet en die ’s morgens zelfs meewandelde naar het station.

  3. Ik ben absoluut een kattenmens! Toch heb ik er momenteel geen. Maar de laatste dagen zie ik hier ook regelmatig een poes passeren langs het raam. Ik hoop dan altijd een beetje dat ze eventjes komt knuffelen, maar helaas….

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge