Dierenliefde: hoe ver moet je gaan?

Ik ben een dierenvriend. Ja… dat durf ik wel van mezelf te zeggen. Ik ben me er heel erg van bewust dat dieren -net als mensen- emoties zoals pijn en stress ervaren. Dat is een feit waar niemand nog aan hoort te twijfelen.

Maar waarom is er dan zoveel dierenleed in de wereld? Het is een vraag die ik mezelf regelmatig stel, en waar misschien geen eenduidig antwoord op te geven is.

Ben ik wel een dierenvriend?

Ik durf dus -zoals ik al zei- van mezelf te beweren dat ik een dierenvriend ben, maar klopt dit eigenlijk wel? Als ik heel eerlijk ben maak ik bijna dagelijks keuzes die (veel) dierenleed met zich meebrengen…

Ik eet al twintig jaar geen vlees meer- maar wel nog vis (ongeveer 1 keer per week). Ook bereid ik dagelijks vlees voor mijn kinderen en man (want zij eten wel vlees én zij eten het graag). Natuurlijk probeer ik (als het mogelijk is) te kiezen voor bio, maar om nu te beweren dat daar hier geen dierenleed aan te pas komt… Het is absoluut een betere optie -daar twijfel ik niet aan- maar hoe je het draait of keert, ook deze dieren komen vroegtijdig aan hun einde.

En wat met melk en eieren?

Bovendien drink ik melk en eet ik eieren. De productie van melk veroorzaakt onnoemlijk veel dierenleed (of denk je dat die koeien het leuk vinden hun kalfje direct na de geboorte af te geven zodat wij melk kunnen drinken?). En hoe gruwelijk legkippen uit de industrie afzien weten we allemaal, nietwaar?

Mijn ideale wereld

Nochtans bestaat er in mijn ideale wereld geen dierenleed en eten we met z’n allen plantaardig… Kortom, ik kom door mijn keuzes constant in conflict met mijn overtuigingen.

Ik kan natuurlijk stoppen met vis eten (en dat ga ik heus nog wel doen), maar kan ik ook mijn huisgenoten dwingen om te stoppen met vlees eten?

En dan is er nog het argument dat het de natuurlijke behoefte van de mens is om vlees en zuivel te eten…

Dierenleed uitsluiten kan misschien (nog) niet, maar wel beperken

Als dieren dan toch moeten geslacht worden, moet het gebeuren op een manier die zo min mogelijk leed met zich meebrengt. En ook tijdens hun -veel te korte- leven verdienen ze alle respect. Ik pleit hier voor kleinschaligheid, waar oog is voor de natuurlijke behoeften van het dier.

Al besef ik dat dit waarschijnlijk niet echt realistisch is, zolang wij, als consument, verwachten dat we vlees kunnen kopen aan een spotprijs. Hopelijk komt er ooit een tijd dat we met zijn allen beseffen dat we kwaliteit moeten verkiezen boven kwantiteit.

Jammer genoeg loopt het vaak hopeloos verkeerd: we krijgen de laatste tijd de meest schrijnende  beelden te zien over dierenleed en mishandeling. Ik hoef de opsomming niet te maken, denk ik… De gruwelijke undercover opnames in  bepaalde slachthuizen staan wellicht ook op jullie netvlies gebrand.

Alle kleine beetjes helpen

Hoe dan ook, ik kan de wereld niet in mijn eentje veranderen en dat besef ik. Ik denk dat we blij moeten zijn met alle kleine stapjes in de goede richting: steeds meer mensen kiezen voor één veggie dag per week of voor bio vlees en het bewustzijn dat we de aarde en onze dieren moeten respecteren leeft bij vele mensen. Misschien is het over enkele jaren zelfs mogelijk om vlees te eten zonder dat daar één dier voor hoeft geslacht te worden. De ontwikkelingen op het gebied van kweekvlees staan niet stil…

Een hond of een varken?

Zeg nu eens eerlijk: wat is eigenlijk het verschil tussen een hond en een varken? Een hond is lief, slim en aaibaar.  En een varken is … jawel, ook lief, slim en aaibaar. (Nu ja, niet allemaal misschien, maar dat geldt ook voor honden natuurlijk.)

Het enige verschil is de manier waarop we naar deze dieren kijken. Waarom wordt een hond gekoesterd en verwend en belandt een varken op ons bord?

Ach, ik moet stoppen met hierover na te denken, want zo zit onze maatschappij nu eenmaal in mekaar en daar kan ik me waarschijnlijk alleen bij neerleggen. Maar het zijn dingen die me bezighouden en waar ik me ook best schuldig over kan voelen als ik gehakt sta te bakken in de keuken.

Of een dier gekoesterd wordt of in de pot beland is trouwens heel erg cultuurgebonden.

Moet de haan in de pot?

Ik begon eigenlijk in eerste instantie met  het schrijven van dit artikel omdat ik het wou hebben over een probleem dat ik zelf ervaar met één van mijn dieren. Een probleem waar ik niet direct een oplossing voor vind en waarbij ik weer in conflict kom met mijn eigen overtuigingen over dieren liefde.

Ik zal even de situatie schetsen: we hebben een aantal kippen: 4 legkippen, 3 krielkipjes en een haan. Tot voor kort verliep alles heel goed in het kippenhok. De haan was rustig en niet al te luidruchtig en hij zorgt goed voor zijn dames. Jammer genoeg is de haan de laatste tijd erg agressief geworden. Hij viel mijn zoontje aan (gelukkig hield hij er enkel wat schrammen aan zijn benen aan over) en mij heeft hij ook al twee keer te grazen genomen. De laatste keer tot bloedens toe. Ik durf niet meer in het kippenhok te komen, want dat beest is op één of andere manier razend op mij. Dit is erg lastig, want nu moet ik steeds beroep doen op mijn man om de kippen te voeren en hun hok schoon te maken. Hij is de enige die het hok nog durft te betreden (gewapend met een stok om het gevaarte op afstand te houden).

Ik weet niet waar die agressie plots vandaan komt, maar feit is dat hij steeds aanvalt uit het niets zonder duidelijke aanleiding. Misschien heeft hij zijn redenen wel, maar ik kan niet in zijn hoofd kijken. Ik weet alleen dat onze kippen goed verzorgd worden en dat ze ruimte genoeg hebben, dus daar kan het niet aan liggen.

Wat zegt Dr. Google?

Als ik met een probleem zit waar ik niet direct een oplossing voor weet is mijn eerste reflex altijd: raad vragen aan Dokter Google. Jammer genoeg kwam ik al snel van een kale reis terug. De meeste ‘kippenkenners’ adviseren om direct korte metten te maken met zo’n agressor (lees: hem in de pot doen belanden). Sommigen zeggen dat je zo’n haan moet laten zien wie de baas is, maar geven ook toe dat je de agressie er vaak nooit helemaal uitkrijgt. Vroeg of laat zal de haan weer uithalen. Het zou een kwestie van slechte genen zijn…

Ikzelf heb al enkele jaren kippen, maar weet helaas niet genoeg van deze dieren om de oorzaak van dit probleem te kennen. Ik denk dat het instinct van zo’n beest zeker meespeelt en dat het gewoon een beetje de aard van het beestje zal zijn.

Niemand wil een haan

Momenteel zorgt mijn man voor de kippen. Ik vind het erg jammer dat ik niet meer in het kippenhok kan komen en ook mijn zoontje mist zijn bezoekjes aan de kippen. Ik ben doodsbang dat hij achter mijn rug toch nog eens een keer het kippenhok binnengaat. Ik mag er niet aan denken wat er kan gebeuren als die haan in zijn ogen krabt met zijn sporen. Het plezier in het houden van kippen ben ik een beetje kwijt, en dat vind ik jammer.

Omdat deze situatie niet kan blijven duren hebben we na lang twijfelen beslist dat we voor de haan beter een andere thuis zoeken. Geloof me als ik zeg dat ik dit een hele moeilijke beslissing vind. Ik weet dat veel mensen me hiervoor zullen uitlachen (‘het is maar een haan’), maar ik ben van het principe dat je voor een dier moet zorgen, ook in moeilijke tijden. De haan wegdoen voelt eigenlijk heel slecht aan voor mij, maar ik zie geen andere oplossing (daar heb je weer het innerlijke conflict).

De beslissing is genomen, alleen jammer dat het bijna onmogelijk is om iemand te vinden die een haan wilt. Ik heb al talloze aanbiedingen gehad van mensen die heel graag de haan willen overnemen, maar dan belandt hij dezelfde dag nog in de pot… Bovendien wil ik zeker niet dat de haan naar mensen met kinderen gaat, wegens te gevaarlijk.

Naar de hanenopvang?

Na wat zoeken op het internet vond ik een aantal organisaties die hanen opvangen. Je betaalt dan lidgeld en een bepaald bedrag als afstandsvergoeding, maar dan ben je wel zeker dat het dier een mooi leven tegemoet gaat. Het leek me de ideale oplossing! Jammer genoeg is er nergens plaats momenteel… Zucht. Ik weet het even niet meer.

Wat denken jullie, hoe lossen we dit op? Alle raad is van harte welkom!

dierenliefde

 

 

It's only fair to share...Share on FacebookPin on PinterestShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedInEmail this to someone

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge