Opkomen voor jezelf, hoe doe je dat?

opkomen voor jezelf

Opkomen voor jezelf, assertief zijn, je niet als een voetveeg laten behandelen, haar op je tanden hebben, niet over je laten lopen…

Het zijn allemaal synoniemen voor iets waar veel mensen het best moeilijk mee hebben. Ook ikzelf… Ja, achter dat laagje vernis van de zelfverzekerde vrouw, schuilt soms nog een onzeker klein meisje dat bang is dat mensen boos gaan worden als ze haar mening durft te zeggen.

Opkomen voor jezelf: waarom is dat zo moeilijk?

Al jaren vraag ik me af waarom ik het zo moeilijk vind om assertief te zijn. Ik probeer het wel hoor, maar telkens als ik mijn moed bijeenraap en opkom voor mezelf, krijg ik het deksel op mijn neus.

Het gaat zelfs zover dat mensen -waar ik reeds jaren prettig mee omga- me helemaal de rug toekeren, omdat ik (eindelijk eens) mijn mening durf te zeggen over iets wat ik helemaal niet oké vind.  Dan merk je dat ze je ‘ontvrienden’ op Facebook en niets meer met je te maken willen hebben. En via via hoor je verhalen (die volledig uit de context zijn gerukt) over heel de kwestie. Erg flauw vind ik dat. Wat is zo’n ‘vriendschap’ dan ooit waard  geweest? Nochtans ben ik nooit onbeleefd of onrespectvol geweest, de enige ‘fout’ die ik heb gemaakt is: opkomen voor mezelf.

Beter kwijt dan rijk?

Nu kun je natuurlijk denken: zo’n vrienden ben je beter kwijt dan rijk, en dat is waar… maar zulk soort voorvallen sterken me uiteraard niet om opnieuw mijn mening te (durven) zeggen. Ik wil niet nog eens als boeman behandeld worden…

Hoe komt het toch dat sommige mensen wél assertief (kunnen) zijn en dat iedereen dat ook aanvaardt van hen? Ze worden er zelfs voor geprezen… Maar ik? Van mij zijn ze dat niet gewoon en als ik dan eens wat durf te zeggen is het hek van de dam.

Ben ik hier niet te oud voor geworden?

Op mijn gezicht staat blijkbaar te lezen: ‘Loop over mij!’

Het wordt tijd dat ik hier eens komaf mee maak, ik ben geen kind meer. Ik ben een gevorderde veertiger en op die leeftijd wil je hoe langer hoe minder ‘met uw voeten laten spelen’.

Gelukkig ben ik niet de enige met dit probleem. Ik heb een aantal zeer lieve vriendinnen en vaak praten we over dit onderwerp. Het lijkt wel of we allemaal gevoelige zielen zijn…

Weet je, ik ben niet de persoon die op de barricaden gaat staan om luid mijn mening te verkondigen. Ik ben eerder een introvert persoon. Ik vind het vaak helemaal niet zo erg als mensen me proberen te overtroeven met hun mening, maar… als het over mijn kinderen gaat word ik een leeuwin!

Wanneer ik het gevoel heb dat ik moet opkomen voor mijn kinderen zie ik het als mijn plicht hen te verdedigen. Vaak houd ik uiteindelijk toch nog mijn mond (omdat ik veel te overdonderd ben) en blijf ik zitten met een heel onaangenaam gevoel. Achteraf bedenk ik dan wat ik allemaal had kunnen zeggen…

De boze vrouw

Zo was ik onlangs in een speeltuin. Ik zat met een vriendin op het terras iets te drinken, toen mijn zoontje (7 jaar) opeens luid huilend en helemaal overstuur bij ons stond. Hij was helemaal vuil en had schaafwonden. Het zoontje van mijn vriendin was bij hem. Hij vertelde dat mijn zoontje hardhandig door een groepje grote meisjes tegen de grond was geduwd. Mijn zoontje zelf was echt compleet overstuur en kon door het huilen niet veel uitbrengen.

Mijn eerste bekommernis was hem kalmeren en nagaan of hij gekwetst was. Opeens stond er een woedende moeder voor mij. Zij begon te roepen dat mijn kind haar dochter had uitgedaagd en dat het zijn verdiende loon was. Ze zei ook nog tegen mijn vriendin -die iets wou zeggen, maar de kans niet kreeg: ‘Moei u niet!’ We waren beiden te verbouwereerd om te reageren. Nochtans is deze vriendin normaal gezien best wel assertief…

Achteraf zei ze dat ze gezwegen had omdat ze vermoedde dat met dat mens toch niet te praten viel… Ik denk eerlijk gezegd dat ze hier gelijk in had.

De vrouw verdween na het incident snel naar de uitgang, en weg was ze. Onze kinderen beweerden dat ze die meisjes helemaal niet hadden uitgedaagd, maar dat kunnen we natuurlijk niet met zekerheid zeggen.

Wie  de ‘schuld’ had vind ik niet zo belangrijk, het zijn kinderen en die maken al eens ruzie – maar de manier waarop deze vrouw reageerde vond ik totaal ongepast. Ze gaf aan haar dochter het signaal: Het is oké om een kind te omsingelen en omver te duwen!

Soms kan je beter zwijgen…

Als ik aan dit voorval terugdenk lopen er nog steeds koude rillingen over mijn rug. Wat een akelig mens was dat. Het ergste vond ik dat ze niet eens vroeg: ‘Gaat het wel met uw zoontje?’. Haar eigen dochter (die twee koppen groter was) mankeerde duidelijk niets…

Ik moet eerlijk bekennen dat ik van zo’n soort mensen best bang ben… Ik denk dat, mocht ik gereageerd hebben, ze helemaal door het lint was gegaan. En daar had natuurlijk niemand wat aan gehad. Zeker mijn zoontje niet.

Hebben jullie het soms ook moeilijk met assertief zijn?

 

 

It's only fair to share...Share on FacebookPin on PinterestShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedInEmail this to someone

2 gedachten over “Opkomen voor jezelf, hoe doe je dat?”

  1. vreselijk zulke situatie’s 🙁 heb maandag iets soortgelijks meegemaakt aan school: haal ik mijn zoon 6j. af ,verteld hij me dat er een jongen van 1jaar ouder hem naar de keel is gevlogen en heeft willen wurgen????!!!!! en dat omwille van een verschil over een bal… ik (normaal altijd bang) dus in één regelrechte lijn richting leerkracht… praat ik het uit met die leerkracht, mijn zoon en het boefje die hem heeft willen wurgen…kom ik buiten de poort met mijn zoontje, staat daar een razende oma te wachten en valt ze mijn zoon aan door op zijn schouder te tikken(hardhandig)..(ze wist niet dat dat mijn kind was), waarop ik zeg:” wil je wel eens van mijn kind afblijven,zeg!!!” begint ze daar te schelden…en te zeggen dat mijn kind een leugenaar is enz. echt niet normaal: heb ik haar kort maar gebiedenderwijs duidelijk gemaakt dat ik met haar daarover niet discussieer, dat de leerkracht is verwittigd en dat mijn volgende stap richting directie zal zijn,als dit nogmaals voorvalt! Ik was heel trots op mezelf…maar heb er diezelfde nacht maar half van geslapen en de hele avond het voorval zien herhalen, zucht 🙁

    1. Wat een situatie zeg, ongelofelijk! Wat goed dat je zo opgekomen bent voor je kind!! En dat wakker liggen dat herken ik heel erg… heb ik ook altijd voor. Hopelijk staat de school aan jouw kant.

      Mijn zoon heeft een litteken in zijn gezicht omdat hij enkele jaren geleden (in de kleuterschool) heel hard is aangepakt door een ander kind. Ik heb hier echt een trauma aan overgehouden (en mijn zoon ook). Van de moeder van dat kind heb ik nooit iets gehoord…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge