Mijn insectenfobie

insectenfobie

Spinnen, sprinkhanen, duizendpoten, motten, kevers,… ik vind ze weerzinwekkend. Ik houd van dieren, maar vooral van viervoeters eerlijk gezegd. Insecten geven me de kriebels, ik ben er oprecht heel erg bang van.

Ik weet dat dit belachelijk klinkt, want wat doen deze kleine beestjes nu voor kwaad? Zij hebben meer reden om bang te zijn van mij, dan ik van hen.

Angst is vaak niet rationeel

Als ik het rationeel bekijk besef ik dat mijn angst voor insecten nergens op slaat, maar zo werkt het vaak niet met angsten. De angst voor insecten zit er bij mij diep in. Al van toen ik een (klein) kind was gruwelde ik van kriebelbeestjes, en dat gevoel is nooit gestopt. Ik herinner me nog haarscherp  (ik moet toen een jaar of vijf geweest zijn) dat ik één van onze katten een sprinkhaan zag verorberen. Bweikes, de koude rillingen lopen nog over mijn rug als ik er aan terugdenk.

Als ik een spin in huis zie voel ik me onrustig. Meestal vraag ik aan één van mijn kinderen of aan mijn man om ze te vangen en buiten te zetten. Neen, dood hoeven spinnen (of insecten) zeker niet van van mij (want jahaa, ik weet dat het nuttige beestjes zijn). Ze moeten alleen buiten blijven ;-).

Alleen met een spin!

Als ik alleen thuis ben en ik zie een spin moet ik het zélf oplossen. De spin moet uiteraard sowieso weg, anders vind ik geen rust. Het probleem is echter dat ik zo’n beestje niet durf te vangen en ook niet durf dood te slaan. Meestal zuig ik het gevaarte dan maar op met de stofzuiger. Dat durf ik nog net (ja, ik besef dat dit belachelijk klinkt). Voor de zekerheid prop ik nog een stuk keukenrol in de slang van de stofzuiger, zodat de spin zeker niet kan ontsnappen. Iemand heeft me namelijk ooit verteld dat spinnen kunnen ontsnappen uit een stofzuiger (maar ik weet niet of dit waar is).

Ik hoor sommigen onder jullie nu al zeggen: interneer dat mens! Maar hé, ieder mens heeft recht op zijn rariteiten, nietwaar? En voor de rest ben ik vrij normaal hoor, écht waar!

De invasie van de Bladpootrandwantsen

De laatste tijd beleef ik angstige tijden. Het zijn niet spinnen die me kopzorgen bezorgen, maar wantsen. Meer bepaald ‘Bladpootrandwanstsen’.

De eerste keer dat ik zo’n beestje aantrof in mijn huis was het nog halfdonker. Ik schrok me een ongeluk! Ik dacht dat ik een kakkerlak had gespot in mijn washok. En kakkerlakken in huis, dat is één van mijn ergste nachtmerries.

Ik riep onmiddellijk mijn oudste zoon erbij. Hij bekeek het beest, nam zijn smartphone, googelde wat en na enkele ogenblikken kon hij mij melden dat het hier om een wants ging. Geen kakkerlak dus!

Mijn opluchting was groot dat het tenminste geen kakkerlak was. Desalniettemin vond ik het een vies beest. Groot ook, zeker twee centimeter! Bah, bah, bah! Mijn zoon ving het kleine monster in een stukje keukenpapier en zette het buiten.

Oké, hier zijn we mooi van af, dacht ik bij mezelf en ik kon weer rustig ademhalen.

Het bleef niet bij eentje!

De volgende dag kwam ik weer zo’n griezel tegen, en enkele uren later opnieuw.

Ojee, het blijft niet bij eentje, dacht ik bij mezelf. En zoals jullie al kunnen raden begon de paniek serieus toe te slaan. Ik moest snel handelen voordat mijn huis zou worden overgenomen door de wantsen!!

Op het internet vond ik gelukkig vrij snel meer informatie over die lelijke beestjes. Ik bleek niet de enige te zijn met dit probleem. Dit jaar is er een ware plaag van wantsen die massaal de huizen proberen binnen te dringen op zoek naar een warm plekje om te overwinteren. Het blijkt om Bladpootrandwantsen te gaan. Deze uitheemse wantsensoort komt nog maar sinds 2007 voor in België en Nederland. Het is een volstrekt ongevaarlijk diertje en het richt ook geen schade aan. De bestrijding met insecticide is niet nodig. Oef, gelukkig, want ik dacht al op hotel te gaan en mijn huis te laten volspuiten met vergif,… of te verhuizen ;-).

En ze bleven maar komen, die vieze beesten

In de dagen daarna zag ik minstens één wants per dag. Steeds nam ik de stofzuiger erbij, want zo’n beestje vangen en levend buitenzetten durf ik echt niet. Het bezorgde me de nodige stress, dat kan ik jullie wel vertellen.

In mijn verbeelding zag ik al een invasie van wantsen die langzaam maar zeker mijn huis aan het overnemen waren.

Muggengaas

Op het internet las ik dat dit soort wantsen zich enkel in het voorjaar voortplanten, dus voor een echte plaag hoefde ik niet bang te zijn. Ik moest er gewoon voor zorgen dat deze engerds mijn woning niet binnen raken.

Wij wonen in een vrij recent huis met weinig kieren en spleten, er zijn dus (godzijdank) weinig ‘toegangspoorten’ voor insecten. De meeste wantsen trof ik aan in het washok, en daar is toevallig ook een verluchtingsrooster. Ik kleefde muggengaas voor dit rooster en sindsdien zijn er veel minder wantsen te bespeuren. Af en toe zie ik nog eentje, maar zeker niet meer zoveel als daarvoor.

Ik vind het best een opluchting want ik voelde me niet gerust meer in mijn eigen huis. Sommigen vinden misschien dat ik overdreven reageer, maar ik moet echt niets hebben van die beestjes. Misschien moet ik ooit mijn fobie toch maar eens laten behandelen, dit schijnt goed te lukken met gedragstherapie.

Kakkerlakken

Ik vertelde het verhaal over de wantsen tegen een vriendin, en zij vertelde me het volgende:

Enkele weken geleden ging zij met haar zoontje zwemmen in een subtropisch zwemparadijs, verbonden aan een bungalowpark (ik noem geen namen). Plots viel er iets naar beneden uit één van de bomen. ‘Kijk eens, een kever’, zei haar zoon. Maar het was een dikke vette kakkerlak. Ze nam er een foto van… en ja, het leidt geen twijfel: écht een kakkerlak! Bah!!!

Wij gaan zelf ook regelmatig zwemmen in dat subtropisch zwemparadijs, dus de schrik sloeg me al om het hart. Ik googelde ‘de naam van het subtropisch zwembad + kakkerlakken’ en al snel kwam ik een rits van gelijkaardige verhalen tegen. Zo’n zwemparadijs is natuurlijk ideaal voor een kakkerlak: warm, vochtig en etensresten te over.

Ik heb besloten nooit meer naar dat zwembad te gaan. Je weet nooit dat er zo’n engerd in mijn tas kruipt… en zich dan gaat voortplanten in mijn huis!

Zijn jullie bang voor insecten?

 

 

 

 

It's only fair to share...Share on FacebookPin on PinterestShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedInEmail this to someone

2 gedachten over “Mijn insectenfobie”

    1. Ja het is soms wel lastig, maar het is zeker niet zo dat het mijn dagelijks leven enorm beïnvloed. Tenzij er zoiets is als met die wantsen in huis. Gelukkig zie ik doorgaans weinig insecten in huis. En in de tuin storen ze me gek genoeg veel minder.
      Villa BlaBla onlangs geplaatst…Mijn insectenfobieMy Profile

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge