Wanneer het ‘K’ woord in je leven komt

Lang heb ik getwijfeld of ik hierover ging schrijven, of ik ooit nog ging schrijven. Honderd keer ben ik achter mijn computer gaan zitten, maar nooit vond ik de moed om één letter te typen. Het leven is niet altijd mooi, hoe graag we dat ook zouden willen geloven. Op dit moment ben ik klaar om over de zwaarste periode uit mijn leven te schrijven, want ik weet dat ik niet alleen ben.

Begin van dit jaar ging ik naar het ziekenhuis. Ik moest op de afdeling radiologie zijn. Er ging een mammografie gemaakt worden. Mijn gynaecologe had hier enkele weken eerder op aangedrongen, alhoewel er geen enkel teken was dat wees in de richting van een probleem. Ja, ik had iets gevoeld, maar dat zouden hoogstwaarschijnlijk onschuldige kliertjes zijn. De gynaecologe raadde me de mammografie aan, puur op basis van mijn leeftijd (zevenenveertig). Het bevolkingsonderzoek start pas vanaf vijftig, maar naar haar ervaring waren er veel vrouwen tussen veertig en vijftig die het verdict kregen.

Ik was niet echt bang, want in mijn familie zijn de meeste mensen gezond. De mammografie werd gemaakt. De verpleegster zei dat ik nog even mocht wachten in het kleine kleedkamertje. Er zou bijkomend nog een echografie worden gemaakt. Ik vond dit raar, want hiervan stond niets op mijn verwijsbrief. Ze zei dat dit was omdat ik nog relatief jong was, en dat ze op een echo alles beter kunnen zien. Ik geloofde haar.

Toen kwam de radioloog me roepen. De echo werd gemaakt. Hij ging snel over mijn rechterborst, en daarna heel uitgebreid over mijn linkerborst. Ik begon zenuwachtig te worden. Er was iets niet goed, zoveel was zeker. Op een gegeven moment zei de radioloog: “Je hebt microverkalkingen in de linkerborst”. Ik weet nog dat ik opgelucht was toen hij dat zei, want ik dacht: ‘verkalkingen’, dat klinkt niet zo erg. Maar de man keek serieus, heel serieus. Ik vroeg: “Heb ik kanker?” Hij knikte en vroeg of hij een bioptie mocht doen. Ik stemde toe, wat kon ik anders? De bioptie werd gedaan. Met een soort harpoentje nemen ze dan weefselstalen op plaatsen waar ze letsels zien op de echo. Het deed pijn, maar dat was op dat moment het minste van mijn zorgen. Ik was in shock denk ik. Niets drong nog tot me door. Ik dacht alleen maar: ‘Mijn jongste zoon is amper acht’.

De verpleegster en de radioloog waren heel vriendelijk. De radioloog zei dat hij dacht dat ‘het’ nog vastzat binnen de melkgangen en dat hij niets in de oksel zag. Maar er zou verder onderzoek volgen, want echte zekerheid is er uiteraard pas na weefselanalyse.

De mammografie was op maandag en op donderdag mocht ik naar de gynaecologe voor de uitslag van de bioptie, zei de radioloog. Hij had inmiddels al gebeld met mijn gynaecologe. Het zou de langste week van mijn leven worden. (Hierover schrijf ik later).

De verpleegster vroeg of ik alleen was gekomen. Ja, ik was alleen. Ik dacht immers dat het om een routine onderzoek zou gaan. Ze stelde me voor om even een koffie te gaan drinken in de kantine om te bekomen. Ik knikte, maar liep direct door naar mijn auto. Daar probeerde ik mijn man te bellen -die op zijn werk was- maar helaas nam hij niet op. Toen ben ik beginnen te hyperventileren. Ik belde mijn vader op, die was ook shock, geloof ik. Ik ben dan naar huis gereden. Dat lukte wonderwel. Op zo’n moment ben je precies een robot. Eenmaal thuis kon ik gelukkig mijn man bereiken. Hij kwam direct naar huis. Ik weet nog dat ik als een gek het huis ben beginnen stofzuigen. Ik weet niet waarom.

Inmiddels was mijn vader ook toegekomen. Even later hoorde ik de sleutel in de voordeur. Het was mijn oudste zoon, net terug van zijn eerste examen. Ik stamelde: “Hoe is het gegaan?”, maar hij zag mijn tranen. Ik heb hem de waarheid verteld. Over zo iets kan je niet liegen. Het zou een loodzware examenperiode worden voor hem.

Hier sluit ik mijn verhaal voorlopig af want ik merk dat het best veel van me vergt om hierover te schrijven. Maar wordt vervolgd. Ik heb nog veel te vertellen. Tot binnenkort.

Veel liefs,

Sigrid

It's only fair to share...Share on Facebook
Facebook
Pin on Pinterest
Pinterest
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Email this to someone
email

4 gedachten over “Wanneer het ‘K’ woord in je leven komt”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge