Vanaf welke leeftijd gaat je kind niet meer mee op vakantie?

Toen mijn kinderen klein waren kon ik wel eens zuchten: ‘Pff… ik wou dat ik nu alleen naar de winkel kon in plaats van een chagrijnige kleuter mee te moeten nemen.’ Een kleuter die er helemaal geen zin in heeft, en die veel liever thuis met  Playmobil zou spelen. Op zo’n moment denk je er niet aan dat die tijd er veel sneller aankomt dan je denkt… Jahaa, ze worden groot en dat gaat snel, heel snel!

Kleine kinderen, grote kinderen

Inmiddels is mijn jongste zoon zeven en natuurlijk nog te klein om alleen thuis te blijven. Hij heeft geluk op dat gebied, want met een grote zus van veertien en een nog grotere broer van achttien hoeft hij eigenlijk (bijna) nooit meer mee om boodschappen. Dit is een enorm voordeel: zowel voor mij (lekker rustig winkelen) als voor hem (hij haat het écht om naar de winkel te gaan). Heel fijn dus, zo’n grote babysitters die bovendien niet betaald hoeven te worden. Natuurlijk maken we hier geen misbuik van, want het moet wel leuk blijven voor alle partijen 🙂

Grote kinderen hebben biedt uiteraard veel voordelen, maar één van de lastigere zaken vind ik toch dat die grote kinderen op den duur ook bijna nergens meer mee naartoe willen. Plots krijg je heimwee naar de tijd waarin je nog heel fijn met het ganse gezin een mooie wandeling kon maken. Of mis je het  om samen gezellig naar de Ikea te rijden om daar Zweedse balletjes te eten en lekker te winkelen… Dat zit er niet meer in tegenwoordig. De dochter gaat nog mee om te shoppen, maar alleen als het voor haar is. De zoon koopt zijn kleren wel online (die gaat allang niet meer naar fysieke winkels).

Eindelijk rust?

“Vanaf welke leeftijd gaat je kind niet meer mee op vakantie?” verder lezen

It's only fair to share...Share on FacebookPin on PinterestShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedInEmail this to someone

Ik wil zon!

Ik weet niet hoe het bij jullie zit, maar ik heb het gevoel dat ik al maanden de zon niet meer heb gezien (of toch niet voor langer dan een kwartiertje op een goede dag). Alles lijkt zo grijs en saai zonder zon. Het leven is gewoon veel mooier mét zon. Ik wil mooie blauwe luchten en geen grijze hemel.

Ik vind mijn huis mooier met zon (ook al ligt de woonkamer vol rommel), ik vind mijn tuin mooier met zon (zelfs al is er nog heel veel achterstallig werk). Ik vind zelfs mezelf mooier met zon! “Ik wil zon!” verder lezen

It's only fair to share...Share on FacebookPin on PinterestShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedInEmail this to someone

Toffe kinderkledij voor jongens

Mijn drie kinderen zijn nogal smal gebouwd. Van wie zouden ze dat hebben? Van mij niet in ieder geval en ook bij papa BlaBla mogen er wel wat kilootjes af. Niet dat we heel veel overgewicht hebben hoor, de Body Mass Index is nog net onder de 25. We mogen zeker niet klagen dus! En gelukkig lig ik  al lang niet meer wakker van een grammetje teveel.

Bij mijn twee oudste kinderen (18 en 14 jaar) is het niet zo’n probleem dat ze smal en dun zijn. Ze dragen immers al ‘volwassen’ kledij. Bij kledij voor volwassenen is er gelukkig veel keuze voor allerlei soorten posturen. (Alhoewel, als je heel smal bent of wat dikker dan gemiddeld kan dit ook wel tegenvallen bij sommige merken.)

Jongens- en meisjeskledij

Ik ga het hier vandaag hebben over een probleem dat ik vooral ervaar bij mijn jongste zoontje van zeven. Hij is redelijk gemiddeld van lengte (122 cm), maar heel licht (20 kg) en small gebouwd. Nu vind ik het sowieso al veel moeilijker om leuke kledij voor jongens te vinden. De meisjesafdeling in winkels is vaak dubbel zo groot als de jongensafdeling, en bovendien is er veel minder variatie mogelijk. “Toffe kinderkledij voor jongens” verder lezen

It's only fair to share...Share on FacebookPin on PinterestShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedInEmail this to someone

Er zijn nog eerlijke mensen

Ik probeer mijn kinderen niet op te voeden tot volwassenen die hun medemens wantrouwen. Toch wijs ik ze op de gevaren om hen heen. Niet alle mensen hebben goede bedoelingen en niet iedereen is eerlijk. Jammer, maar dat is nu eenmaal de realiteit. Ikzelf heb dat al meermaals mogen ervaren, en onbewust verandert dat toch je kijk op de mensheid.

Gelukkig besef ik wel dat die rotte appels een minderheid zijn, maar toch… “Er zijn nog eerlijke mensen” verder lezen

It's only fair to share...Share on FacebookPin on PinterestShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedInEmail this to someone

Adventskalender: zoek de vout!

Binnenkort is het weer Kerstmis en in ons gezin hoort daar een adventskalender bij. Meestal koop ik in de Lidl zo’n kartonnen exemplaar, dat gevuld is met chocolaatjes. Omdat ik drie kinderen heb koop ik zelfs drie stuks. De twee oudsten zijn dan al wel 14 en 18, op dat gebied blijven het echt kinderen ;-). Voor de prijs hoef ik het niet te laten, want ze kosten maar een euro ofzo (het kan ook twee euro zijn, ik kan het zo uit mijn hoofd niet meer zeggen).

Een herbruikbare adventskalender?

Dit jaar wou ik het anders aanpakken. Eigenlijk is het toch wel zonde om elk jaar een nieuwe adventskalender te kopen, en die dan na gebruik weg te gooien. Aan de buitenkant is zo’n kalender gemaakt van karton en aan de binnenkant zit er plastiek in. Ik scheid zowel karton als plastiek, zodat het gerecycleerd kan worden, maar toch moest dit beter kunnen, vond ik.

In de Action zag ik een leuke adventskalender die gemaakt is van hout. Hij bevat allemaal laatjes die je dan zelf kan vullen. Ik dacht bij mezelf: ‘Hé, dat is handig! Deze adventskalender kan ik elk jaar opnieuw gebruiken en misschien zijn de laatjes wel groot genoeg om drie chocolaatjes in te proppen. Dan hoef ik ook geen drie kalenders te kopen.’ Bovendien kan er aan de achterkant ook nog een batterijtje in en geeft hij dus licht. Erg leuk!

Ik nam de adventskalender mee, want duur was hij zeker niet. Ik denk zo rond de tien euro, maar sla me niet dood als ik er naast zit. “Adventskalender: zoek de vout!” verder lezen

It's only fair to share...Share on FacebookPin on PinterestShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedInEmail this to someone

#2 Je weet dat je een puber in huis hebt als…

Een aantal maanden geleden schreef ik het artikel ‘Je weet dat je een puber in huis hebt als…’. Vandaag is het tijd voor een update. Niet dat er zoveel is verandert, het kan altijd nog erger haha 😉 Inmiddels heb ik ook wat research gedaan (lees: medepubersmoeders aan de tand gevoeld over hun kroost). Dat resulteerde in onderstand lijstje. Lees en geniet van het lijden van een pubermoeder! “#2 Je weet dat je een puber in huis hebt als…” verder lezen

It's only fair to share...Share on FacebookPin on PinterestShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedInEmail this to someone

Pubers opvoeden… hoe doe je dat?

Ik lees regelmatig ‘mamablogs’. Keuze genoeg op het internet als je zoekt naar schrijvende mama’s. Voor elk wat wils dus?

Toch blijf ik vaak een beetje op mijn honger zitten bij het lezen van het doorsnee ‘mamablog’. De meeste bloggende mama’s hebben kleine kinderen, en dikwijls wordt het moederschap veel rooskleuriger voorgesteld dan het in werkelijkheid is. Helemaal prima natuurlijk als je zelf kleine kinderen hebt en vooral ‘feel good’ blogs wilt lezen. Maar mijn kinderen zijn al groter en ik wil -naast lezen dat het moederschap prachtig is- ook lezen over de moeilijkere kanten van het ouder zijn. Of ben ik de enige met pittige kinderen misschien? Dat kan ik eerlijk gezegd moeilijk geloven…

Natuurlijk (en gelukkig) zijn er uitzonderingen: sommige mama’s durven ook de duistere kanten van het moederschap te belichten, maar dat vergt moed. Veel moed. Je wilt immers niet dat men denkt dat je niet blij bent met je kinderen en dat je ondankbaar bent.

Bloggen over grotere kinderen

Zoals gezegd zijn er maar weinig mamablogs die het hebben over kinderen die de baby-, peuter-, of kleuterleeftijd zijn ontgroeid. Soms lijkt het wel alsof alleen mama’s met kleine kinderen schrijven over hun kroost. Kinderen blijven echter niet klein en elke leeftijd brengt -zoals we weten- weer nieuwe uitdagingen met zich mee.

“Pubers opvoeden… hoe doe je dat?” verder lezen

It's only fair to share...Share on FacebookPin on PinterestShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedInEmail this to someone

Je knippert één keer met je ogen en ze zijn volwassen

Vandaag wordt mijn oudste zoon 18 en dus meerderjarig.  Het is een cliché maar oh zo waar: je kinderen zijn groot voor je het beseft. “Geniet ervan, want ze groeien zo snel!” zeggen ze wanneer je een baby krijgt.

Opvoeden is niet alleen maar zitten op een roze wolk, soms donder je er keihard af

“Je knippert één keer met je ogen en ze zijn volwassen” verder lezen

It's only fair to share...Share on FacebookPin on PinterestShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedInEmail this to someone

Eten we in de toekomst cultuurvlees? Vlees waarvoor geen enkel dier hoeft te lijden!

Gisteren las ik op Facebook een opiniestuk over ‘cultuurvlees’, geschreven door Hermes Sanctorum voor Knack. Je kan het hier nalezen, mocht het je interesseren.

Wat is cultuurvlees?

Cultuurvlees (soms ook labvlees genoemd) is vlees gekweekt in celcultuur waarvoor er niet hoeft geslacht te worden. Het gaat dus over ‘echt’ vlees – niet om vleesvervangende producten-  maar er komt geen enkel dierenleed aan te pas! “Eten we in de toekomst cultuurvlees? Vlees waarvoor geen enkel dier hoeft te lijden!” verder lezen

It's only fair to share...Share on FacebookPin on PinterestShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedInEmail this to someone

Mijn manier om te besparen

Vroeger, toen ik nog werkte, was ik niet echt bezig met besparen. Er was uiteraard meer geld ter beschikking dan nu en we kwamen prima rond: alle rekeningen werden netjes op tijd betaald, ik kocht regelmatig nieuwe kleren en we gingen één keer per jaar op vakantie. Het was goed voor mij zo, verder dacht ik daar niet echt over na.

De tering naar de nering zetten

“Mijn manier om te besparen” verder lezen

It's only fair to share...Share on FacebookPin on PinterestShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedInEmail this to someone