Tot welke leeftijd geloven kinderen in Sinterklaas?

Mijn jongste zoon is net acht geworden. Hij gelooft nog in Sinterklaas. Afgelopen zaterdag -toen de Sint zijn intrede deed- zat hij gekluisterd aan de buis. Ook zette hij ijverig zijn schoen, die hij vol met tekeningen voor de Sint stopte.

Toch las ik onlangs in de krant dat de meeste kinderen al op de leeftijd van zes jaar weten dat we ze elk jaar wat op de mouw spelden.

Ik moet toegeven dat ik ervan geniet dat mijn kind nog in het kamp van de ‘believers’ zit. Het kan zo stoppen, en dan is er ook weer een fase onherroepelijk voorbij.

Wanneer vertel je het?

“Tot welke leeftijd geloven kinderen in Sinterklaas?” verder lezen

It's only fair to share...Share on FacebookPin on PinterestShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedInEmail this to someone

Wat worden ze groot!

Kindjes blijven niet klein. Mijn twee oudste kinderen zijn inmiddels groter dan mezelf, en onze jongste is vandaag een heuse achtjarige geworden! Wat is dat al groot, ACHT jaar. Het lijkt wel gisteren toen hij nog op zijn loopfietsje rondreed…

Soms kan ik met weemoed terugdenken aan de tijd dat de kinderen nog aan mijn rokken hingen, maar meestal zie ik de voordelen van een ouder wordend nageslacht wel in. Je krijgt een heel pak vrijheid terug, en dat is eigenlijk wel leuk, laten we eerlijk wezen.

Het enige nadeel aan groter wordende kinderen is natuurlijk dat de tijd ook voor onszelf niet blijft stilstaan. “Wat worden ze groot!” verder lezen

It's only fair to share...Share on FacebookPin on PinterestShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedInEmail this to someone

Opkomen voor jezelf, hoe doe je dat?

Opkomen voor jezelf, assertief zijn, je niet als een voetveeg laten behandelen, haar op je tanden hebben, niet over je laten lopen…

Het zijn allemaal synoniemen voor iets waar veel mensen het best moeilijk mee hebben. Ook ikzelf… Ja, achter dat laagje vernis van de zelfverzekerde vrouw, schuilt soms nog een onzeker klein meisje dat bang is dat mensen boos gaan worden als ze haar mening durft te zeggen.

Opkomen voor jezelf: waarom is dat zo moeilijk?

Al jaren vraag ik me af waarom ik het zo moeilijk vind om assertief te zijn. Ik probeer het wel hoor, maar telkens als ik mijn moed bijeenraap en opkom voor mezelf, krijg ik het deksel op mijn neus.

Het gaat zelfs zover dat mensen -waar ik reeds jaren prettig mee omga- me helemaal de rug toekeren, omdat ik (eindelijk eens) mijn mening durf te zeggen over iets wat ik helemaal niet oké vind.  Dan merk je dat ze je ‘ontvrienden’ op Facebook en niets meer met je te maken willen hebben. En via via hoor je verhalen (die volledig uit de context zijn gerukt) over heel de kwestie. Erg flauw vind ik dat. Wat is zo’n ‘vriendschap’ dan ooit waard  geweest? Nochtans ben ik nooit onbeleefd of onrespectvol geweest, de enige ‘fout’ die ik heb gemaakt is: opkomen voor mezelf. “Opkomen voor jezelf, hoe doe je dat?” verder lezen

It's only fair to share...Share on FacebookPin on PinterestShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedInEmail this to someone

Dit vind ik een nadeel aan een aanzienlijk leeftijdsverschil tussen je kinderen

Tussen onze kinderen zit er een behoorlijk leeftijdsverschil. De twee oudsten (bijna 19 & 15) schelen ‘maar’ vier jaar. Dit vind ik een relatief klein leeftijdsverschil, alhoewel ik me zeker kan voorstellen dat anderen dit heel anders ervaren. Welk leeftijdsverschil er zit tussen je kinderen kan je bovendien niet altijd kiezen natuurlijk.

Een verschil van meer dan 11 jaar

De jongste telg in ons gezin is maar liefst 7,5 jaar jonger dan onze dochter en scheelt 11,5 jaar met onze oudste zoon. Dit vind ik wel een groot leeftijdsverschil.

Over de voor- en nadelen van een groot leeftijdsverschil tussen de kinderen schreef ik ooit al dit artikel. Eén specifiek nadeel speelt ons de laatste tijd toch wat parten. Hier wil ik het in dit artikel over hebben. “Dit vind ik een nadeel aan een aanzienlijk leeftijdsverschil tussen je kinderen” verder lezen

It's only fair to share...Share on FacebookPin on PinterestShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedInEmail this to someone

Zeg neen tegen tinnitus!

Tinnitus of oorsuizen, het is geen pretje om mee te leven. Zo’n constante piep in je oren is bloedirritant, en jammer genoeg  kan er er nauwelijks iets aan gedaan worden om er vanaf te raken.

Preventie

Voorkomen is beter dan genezen: dit is absoluut waar als het over tinnitus gaat. De laatste jaren wordt er gelukkig veel meer aan preventie gedaan, en weten de meeste mensen heel goed dat ze hun gehoor niet onbeschermd mogen blootstellen aan sterk lawaai. Oorsuizen wordt immers meestal veroorzaakt door beschadiging van ons gehoororgaan. En lawaai beschadigd nu eenmaal ons gehoor. “Zeg neen tegen tinnitus!” verder lezen

It's only fair to share...Share on FacebookPin on PinterestShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedInEmail this to someone

Is 2de hands Lego echt zo gevaarlijk?

Een paar dagen geleden schrok ik behoorlijk toen ik een bericht in de media las over het potentieel gevaar van 2de hands plastic speelgoed. Via deze link kan je het artikel even nalezen, mocht je interesse hebben.

Onderzoekers van de Britse University of Plymouth analyseerden 200 tweedehands plastic speelgoedjes en ontdekten dat deze niet altijd veilig zijn.

2de hands plastic speelgoed zou mogelijk hoge concentraties aan gevaarlijke elementen als antimoon, barium, broom, cadmium, chroom, lood en selenium kunnen bevatten. Het zou vooral gevaar opleveren als kinderen deze speelgoedjes zouden inslikken of in de mond stoppen. Op deze manier komen de giftige stoffen vrij in het lichaam van de kinderen.

2de hands Lego blokjes

Vooral de rode, gele en zwarte Lego blokjes zouden het gevaarlijkste zijn, volgens het onderzoek. “Is 2de hands Lego echt zo gevaarlijk?” verder lezen

It's only fair to share...Share on FacebookPin on PinterestShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedInEmail this to someone

Dit is zo leuk aan het hebben van een puber(dochter)!

Pubers… ik kan er bladzijden over vol schrijven! Over hoe irritant ze kunnen zijn, hun brutale mond, hun eigenwijsheid, de pukkels, de deodorants en droogshampoos die niet aan te slepen zijn, hun eeuwige leugentjes om bestwil, en natuurlijk weten zij alles sowieso beter… moet ik nog doorgaan?

Kleine kinderen wil je soms ‘achter het behang plakken’, maar geloof me, grote kinderen wil je ook wel eens op een raket naar de maan schieten. Het is een fase. Het is een fase. Het is een fase. Het is een fase. HET IS EEN FASE! Dat zeggen vriendinnen me toch tenminste, ooit keert de rust weer terug. Dit is ook effectief zo heb ik gemerkt bij mijn zoon van achttien. Op een gegeven moment komen ze echt wel in rustiger vaarwater terecht. Het is een noodzakelijke fase in hun ontwikkeling trouwens, en eigenlijk moeten we dus gewoon blij zijn dat ze hun grenzen aftasten en ons soms het bloed vanonder de nagels halen.

Je merkt zo duidelijk op die leeftijd dat ze hun eigen ik aan het ontwikkelen zijn en de grenzen van de vrijheid steeds meer willen verkennen. Dat ze af en toe in de knoop liggen met zichzelf en een storm aan hormonen in hun lijf moeten ondergaan maakt het er allemaal niet makkelijker op. Het puberleven gaat niet altijd over rozen. “Dit is zo leuk aan het hebben van een puber(dochter)!” verder lezen

It's only fair to share...Share on FacebookPin on PinterestShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedInEmail this to someone

Vanaf welke leeftijd gaat je kind niet meer mee op vakantie?

Toen mijn kinderen klein waren kon ik wel eens zuchten: ‘Pff… ik wou dat ik nu alleen naar de winkel kon in plaats van een chagrijnige kleuter mee te moeten nemen.’ Een kleuter die er helemaal geen zin in heeft, en die veel liever thuis met  Playmobil zou spelen. Op zo’n moment denk je er niet aan dat die tijd er veel sneller aankomt dan je denkt… Jahaa, ze worden groot en dat gaat snel, heel snel!

Kleine kinderen, grote kinderen

Inmiddels is mijn jongste zoon zeven en natuurlijk nog te klein om alleen thuis te blijven. Hij heeft geluk op dat gebied, want met een grote zus van veertien en een nog grotere broer van achttien hoeft hij eigenlijk (bijna) nooit meer mee om boodschappen. Dit is een enorm voordeel: zowel voor mij (lekker rustig winkelen) als voor hem (hij haat het écht om naar de winkel te gaan). Heel fijn dus, zo’n grote babysitters die bovendien niet betaald hoeven te worden. Natuurlijk maken we hier geen misbuik van, want het moet wel leuk blijven voor alle partijen 🙂

Grote kinderen hebben biedt uiteraard veel voordelen, maar één van de lastigere zaken vind ik toch dat die grote kinderen op den duur ook bijna nergens meer mee naartoe willen. Plots krijg je heimwee naar de tijd waarin je nog heel fijn met het ganse gezin een mooie wandeling kon maken. Of mis je het  om samen gezellig naar de Ikea te rijden om daar Zweedse balletjes te eten en lekker te winkelen… Dat zit er niet meer in tegenwoordig. De dochter gaat nog mee om te shoppen, maar alleen als het voor haar is. De zoon koopt zijn kleren wel online (die gaat allang niet meer naar fysieke winkels).

Eindelijk rust?

“Vanaf welke leeftijd gaat je kind niet meer mee op vakantie?” verder lezen

It's only fair to share...Share on FacebookPin on PinterestShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedInEmail this to someone

#2 Je weet dat je een puber in huis hebt als…

Een aantal maanden geleden schreef ik het artikel ‘Je weet dat je een puber in huis hebt als…’. Vandaag is het tijd voor een update. Niet dat er zoveel is verandert, het kan altijd nog erger haha 😉 Inmiddels heb ik ook wat research gedaan (lees: medepubersmoeders aan de tand gevoeld over hun kroost). Dat resulteerde in onderstand lijstje. Lees en geniet van het lijden van een pubermoeder! “#2 Je weet dat je een puber in huis hebt als…” verder lezen

It's only fair to share...Share on FacebookPin on PinterestShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedInEmail this to someone

Pubers opvoeden… hoe doe je dat?

Ik lees regelmatig ‘mamablogs’. Keuze genoeg op het internet als je zoekt naar schrijvende mama’s. Voor elk wat wils dus?

Toch blijf ik vaak een beetje op mijn honger zitten bij het lezen van het doorsnee ‘mamablog’. De meeste bloggende mama’s hebben kleine kinderen, en dikwijls wordt het moederschap veel rooskleuriger voorgesteld dan het in werkelijkheid is. Helemaal prima natuurlijk als je zelf kleine kinderen hebt en vooral ‘feel good’ blogs wilt lezen. Maar mijn kinderen zijn al groter en ik wil -naast lezen dat het moederschap prachtig is- ook lezen over de moeilijkere kanten van het ouder zijn. Of ben ik de enige met pittige kinderen misschien? Dat kan ik eerlijk gezegd moeilijk geloven…

Natuurlijk (en gelukkig) zijn er uitzonderingen: sommige mama’s durven ook de duistere kanten van het moederschap te belichten, maar dat vergt moed. Veel moed. Je wilt immers niet dat men denkt dat je niet blij bent met je kinderen en dat je ondankbaar bent.

Bloggen over grotere kinderen

Zoals gezegd zijn er maar weinig mamablogs die het hebben over kinderen die de baby-, peuter-, of kleuterleeftijd zijn ontgroeid. Soms lijkt het wel alsof alleen mama’s met kleine kinderen schrijven over hun kroost. Kinderen blijven echter niet klein en elke leeftijd brengt -zoals we weten- weer nieuwe uitdagingen met zich mee.

“Pubers opvoeden… hoe doe je dat?” verder lezen

It's only fair to share...Share on FacebookPin on PinterestShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedInEmail this to someone